Waterpop weer oergezellig

Omdat Waterpop in de zomervakantie valt komt er een divers publiek op af, jongeren natuurlijk, maar ook ouderen en hele families met jongere kinderen. De organisatie in Wateringen speelt daar goed op in door te openen met een act speciaal gericht op jongere kinderen. Dit jaar was het Hippe Gasten, een muziektheatergroep voor kinderen uit Brabant.

Voor festivals spelen ze een aangepast programma met de nadruk op de muziek. Het vijftal speelt alle stijlen van Rap tot Ropck en natuurlijk is er veel interactie met het publiek. Een leuke opening en zowel band als publiek geniet zichtbaar.

Zoals gebruikelijk bij veel festivals is er ook ruimte voor een lokale band, die via voorrondes en finale winnaar wordt, in dit geval van Waterproof. Unzip the Catfish was dit jaar de gelukkige. Een strakke band en strak in het pak ook.

Ze noemen hun muziek ElektroWave, maar het is meer dan dat. Maar wat het precies is is moeilijk te zeggen. Een eigen geluid dus en dat is altijd mooi. Soms deed het vaag wel wat aan The Sparks denken en de zang soms een beetje aan Roger Chapman (Family). Lekkere opwarmer.

Waterpop staat er om bekend dat ze altijd verrassende nieuwe bands hebben, waarvan er een aantal door zal groeien tot topacts. Welke dat zijn weet je nooit, maar The Death Letters zijn een mogelijke kandidaat.

De tweemans formatie bestaat uit zanger-gitarist Duende en drummer Victor. De muziek is hard en heavy, maar vooral pure energie. Maar kan zo´n duo 45 minuten blijven boeien?

Want wat nog ontbreekt is een beetje variatie in de nummers, maar net als je denkt het wel gehoord te hebben gaan ze een nieuw nummer spelen, en daar is de afwisseling waarop je zat te wachten. Boeiende band, eentje om goed in de gaten te gaan houden.

Vast onderdeel van Waterpop is het straattheater dat tijdens de optredens door het Hofpark trekken. Zoals de Wastelanders: piraten van de toekomst die rijden op bizarre voertuigen van schroot.

Of het Teatro Pavana, Wilde giraffen die waardig schreiden over het festivalterrein.

Maar terug naar de muziek, want daar gaat uiteindelijk om. en alweer een verrassing. The Bony King of Nowhere is de Gentse singer/songwriter Bram Vanparys aangevuld met een viermansband, die zorgden voor een complete sound.

En behalve spelen kon de band ook zingen, zoals in deze schitterende ballad. Dé verrassing van Waterpop dit jaar! TBKON staat 22 augustus op Noorderzon in Groningen en op vele festivals in Belgie, zoals Dranouter en Pukkelpop.

Maar een festival met alleen maar onbekend talent is niet verstandig, dus er waren ook de grote namen van dit moment. Zoals Elle Bandita, die met veel plezier en overgave een geweldige set neerzetten. Het Hofpark was inmiddels goed vol en het publiek genoot volop.

Grappig dat Elle vertelde op haar dertiende al eens op Waterpop was. Nooit bij stilgestaan, maar heel veel popfestivals zijn ondertussen ouder dan de muzikanten die er nu optreden.

Tweede grote publiekstrekker was Room Eleven, heel iets anders, maar ze zetten in met twee stevige nummers om de overgang niet al te groot te maken. Daarna Sad Song en het publiek is verkocht.

Wat opvalt is het enthousiasme van de groep, niks terugvallen op routine, ze gaan er helemaal vvor. En ook als de stroom uitvalt is dat geen reden tot terugval. Enthousiasme en speelplezier zijn de belangrijkste ingredienten voor een band en Room Eleven heeft dat helemaal begrepen.

Waterpop is prima georganiseerd, drie podia zodat er altijd iets te horen is, kinderopvang, toiletten, catering, prima geregeld. Alleen de waren er te weinig verkooppunten voor bonnen voor de bars, rijen van 100 man-vrouw zijn echt niet leuk meer. Maar bij de bars was het daardoor wel weer extra rustig.

De Achterhoekse band Tenement Kids speelt een kruising tussen Punk en Garage en alles wat daar tussen zit. Prima band, helemaal niets mis mee.

Ondertussen dendert de festivaltrein door, alles ligt exact op schema en de bands volgen elkaar direct op, geen moment hoef je je te vervelen. De volgende band was Storybox, popmuziek met duidelijke Americana invloeden.

En dus komt ook de banjo tevoorschijn. Leuke band, goede muzikanten en even een muzikaal rustpunt tussen alle heftige optredens.

Maar met die rust is het snel gedaan want vervolgens staat GMB alweer klaar met een kruising van Hiphop, Raggae en Rock. Mede dankzij de uitstekende band was dit de tweede verrassing van het festival! Hiphop goes pop.

Gomer Pyle staat voor Stonerrock, maar dan anders, met psychedelische invloeden. Een heel apart, heel eigen geluid en keihard. De band bestaat al bijna 20 jaar en dat is goed te horen, de band is uitstekend op elkaar ingespeeld. Prima festivalband.

Na de optredens van Elle Bandita en Room Eleven leek het langzaamaan wat rustiger te worden op Waterpop, maar toen De Kift het podium opkwam was het festivalterrein weer afgeladen vol. En terecht natuurlijk.

De Kift is onbeschrijflijk goed en was vandaag (maar volgens mij altijd) weer helemaal op dreef. Als je ze ooit gezien hebt weet je wat ik bedoel, als je ze nog nooit zag is er maar één advies mogelijk: GA SNEL KIJKEN!

Ja, en na zo'n optreden en in totaal bijna negen uur non-stop muziek is het wel welletjes. Julian Sas zagen we al vaker en kon ons nooit boeien en DAT Politics trok ook niet echt. Maar ook zonder die laatste twee optredens was het weer een meer dan geslaagd festival.

LINKS:
Waterpop
Hippe Gasten
Unzip the Catfish
The Death Letters
Wastelanders
Teatro Pavana
TBKON
Elle Bandita
Room Eleven
Tenement Kids
Storybox
GMB
Gomer Pyle
De Kift

Zomer's feestje bij Jazz'in de Gracht

Op zo'n prachtige zaterdag kan een festival als Jazz'in de Gracht natuurlijk al niet meer stuk. Op de zonovergoten Bierkades in Den Haag zagen we elf jazzformaties langs komen varen op de vijfde editie van dit tweedaagse festival.

De Saskia Laroo Band opende de tweede dag van het festival bij het Jazzin Choices terras, een terras waar we bijna niet meer zijn weggeweest.
Met rapper MC Firestorm, Saskia Laroo op trompet en zang, Gideon Hamburger op gitaar, Andy Valkenburg op bas en Kagan Han op drums maakten ze er één groot feest van. Eigen nummers, veel van de nieuwste cd, maar ook een prachtige interpretatie van de klassieker Caravan.
Opvallend detail was dat Saskia met één hand trompet speelt, de andere gebruikt ze om met de knoppen die ze om haar middel heeft hangen effecten te creëren. Ze speelden veel langer dan de geplande 20 minuten, maar het publiek genoot volop.

Vervolgens kwam de volgende boot aanmeren met het Susanne Alt Quartet. Heel andere band, heel andere sfeer, maar minstens zo goed. Philippe Lemm (drums), Thijs Cuppen (toetsen), Susanne Alt (altsax) en Sven Schuster (bas) spelen swingende, groovy jazz zonder fratsen. Heel goed, maar het duurde veel te kort. Gaan we zeker nog eens naar toe. Ondertussen was na pas twee optredens Jazz'in de Gracht al een succes.

Het jonge Diederik Rijpstra Quartet opende met een nummer met een hoog Gatecrash gehalte, en dat zette gelijk de toon. Voor Eric Vloeimans kun je ons altijd wakker maken, dus dit was zeker niet verkeerd, de invloed van Vloeimans is duidelijk hoorbaar in overigens allemaal eigen nummers. Goede start en als dit uitmondt in een geheel eigen stijl kan Diederik Rijpstra ver komen. Met Gideon van Gelder (toetsen), Diederik Rijpstra (trompet), Thomas Winther Anderson (bas) en Marc Coehoorn op drums.

Bart Wirtz kennen we al langer van Monsieur Dubois en The Young Sinatra's, maar zijn Quartet zagen we nog niet eerder. Veel ingetogener en traditioneler dan die andere twee groepen. En ondanks de zeeziekte waar Bart het over had, speelden ze een prima set. Met Edgar van Asselt op toetsen, Bart Wirtz op altsax, Kasper Kalf op bas en Joost van Schaik op drums. Een hoog Young Sinatra gehalte, maar toch een totaal ander geluid.

Omdat tijdens Jazz'ín de Gracht er ook een klein culinair festival plaatsvind en het etenstijd was zagen we Traeben vanaf de andere kant van de gracht en op een andere locatie. Traeben is een band van Scandinavische muzikanten die in Nederland wonen. Zweedse en Deense traditionals en nummers van Cornelis Vreeswijk in een instrumentaal, jazzy jasje. Weer eens heel wat anders, apart en leuk. Goed te verteren ook.
Met Søren Ballegaard (sax), Jens Larsen (gitaar), Olaf Meijer (bas) en Thorsten Grau (drums).

Het Barnicle Bill Trio bestaat uit John Engels (drums), Mark Haanstra (akoustische basgitaar) en Miguel Martinez (sax). Ze spelen minder bekende jazz standards met als uitgangspunt de muziek van Sonny Rollins, Lee Konitz, Joe Henderson en Branford Marsalis.
Een concert van drie door de wol geverfde muzikanten die hun krachten bundelen kan niet fout gaan. En je zag dat ze er plezier in hadden, helemaal goed!

Het Mischa van der Wekken Quartet was het best in hun eigen nummers, vooral het begin was een beetje te braaf, maar gaande weg het optreden kwamen ze meer op gang. Leuke after-dinner muziek met potentie.

Azure speelde een lekker ontspannen set, waarbij vooral het mooie gitaar-geluid en -spel zeer positief opviel. Verantwoordelijk daarvoor was Rogier Schneemann, die samen met de toetsenman Pierre-François Blanchard het hart van Azure zijn. De uitstekende ondersteuning was in handen van bassist Eric Heijnsdijk en drummer David Barker.

Double Espresso was een verfrissende afwisseling van alle bands met drummer en bassist. Twee alt- en twee baritonsaxen zorgen voor een heel ander geluid. Het repertoire dat ze in dit setje speelden was gebaseerd op, of stamde uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Soms met een hoog slapstickgehalte, maar dat was juist wel gezellig. Ook de plaspauze werkte aanstekelijk. Met Floortje Smehuijzen en Babette Jane op altsax en Loes Rusch en Annette de Greeuw op baritonsax.

Agog speelt niet heel veel live en dan vaak nog in het buitenland, dus als ze in de buurt zijn proberen we er altijd naar toe te gaan. Nu kwamen Frank Wingold (gitaar), Mark Haanstra (bas) en Joost vLijbaard (drums) naar ons toe varen.
Ze speelden slechts twee nummers, een oude en een nieuwe, maar het was weer uitstekend. Eind augustus staan ze nog in Leiden op het Rapenburg, gaan we zeker kijken.

Het programma was intussen flink uitgelopen en de optredens werden steeds korter. John Engels & Liz Horvath band spelen het Great American Songbook op een traditionele manier. Maar na drie nummers ging letterlijk botweg de stekker eruit, onder luid protest van publiek en John Engels, die bij het vertrek van de boot stug door bleef drummen.

Nog erger was het voor de Saskia Laroo band, die mochten nog maar één nummer spelen. En dat terwijl een deel van het publiek juist voor dat optreden was gekomen. Zeker als je het middagconcert van haar had gemist was het een echte domper, hoewel dat ene nummer wel heel erg goed was. Jammer, want hoewel het een schitterende dag was met evenzo mooie muziek, zette dit einde toch een kleine domper op de feestvreugde.
----------
Achteraf blijkt dat de muzikanten vantevoren wisten dat als het programma zou uitlopen er korter of zelfs niet meer gespeeld konden worden vanwege de vergunning, om half 11 moet het festival zijn afgelopen. De muzikanten hadden het dus aan zichzelf te danken omdat ze in het begin te lange sets speelden. Maar jammer voor het publiek blijft het wel.
----------

Na afloop dan nog maar even een concert van Elle Bandita op de Grote Markt meegepikt. In het kader van Het Paard meets Grote Markt speelden daar al de hele dag diverse bands. Voor een vol plein stond Elle Bandita keihard te swingen, dat is dan weer even omschakelen. Het mist misschien de subtiliteit van jazz, maar stelt daar een hoop pure energie tegenover die je bij sommige jazz juist weer node mist.

Links:
Jazz'in de Gracht
Saskia Laroo
Susanne Alt
Diederik Rijpstra
Bart Wirtz Quartet
Traeben
Mischa van der Wekken
Azure
Double Espresso
Agog
Liz Horvath
Elle Bandita