Weinig echte verrassingen op Werfpop

Werfpop, het gratis popfestival in De Leidse Hout is vandaag toe aan zijn 33ste editie. Begint gelijk goed met de nieuwe Leidse band Nano-Tyranus. Hebben nog niet zoveel podiumervaring, maar staan hier toch hun mannetje met stevige melodische rock op het Gebr. De Nobelpodium. Niets mis mee.

Dat geldt zeker ook voor All Comes Down op het hoofdpodium. Vaker gezien in kleine bezetting of op kleine lokaties, hier maken ze het helemaal waar! Boeiende combinatie van stoner-rock en stevige pop met zangeres Zjantal als intrigerend middelpunt. Uitstekende festival band!

Voor het eerst is er dit jaar een derde podium, vlak naast het hoofdpodium. Heet het PopCom podium en hier zijn allerlei Leidse bands te zien tijdens de ombouw van het hoofdpodium. Als eerste Forty Dollar Baby ft. We Leven Elektrotechniek, vaker gezien in Leiden, apart én samen. Staan hier in hun grootste bezetting ooit, maar stelen wel de show met onder andere dichteres/zangers Tessa de Swart, vorige week nog gezien in de Nieuwplaatz.

I Chaos stond in 2010 op PleinOpen in Den Haag, een prima festival dat dit jaar helaas niet doorgaat vanwege de Spuiforum ontwikkelingen. Prima trash-metal met sinds kort een nieuwe zanger, verder is er weinig veranderd. Beetje Schorum types wel, komt goed uit, die zijn hier ook aanwezig.

The Phantom Four waren ook al eerder te zien op Waterpop in Wateringen in 2011 (volgende editie op 9 augustus) maar toen met Rude Boy als gast. 45 minuten instrumentaal en dan net niet het niveau van bijvoorbeeld The Ventures of Dick Dale halen is dan toch net iets te lang.

Gelukkig is er Robin Haijes, de jonge singer/songwriter uit Benthuizen. Eerder dit jaar nog gezien bij Quite Quiet in Scheltema, ook hier weet ze het publiek in te pakken met haar prachtige stem.

Dan toch eindelijk een verrassing, Knarsetand is een geweldig leuke 10-koppige feestband. Laat zich muzikaal niet in één hokje stoppen, maar is van vele markten thuis, als het maar feest is. En dát is het in De Leidse Hout, voetjes uit het gras!

De jonge Finse band Satellite Stories speelt een soort melodische indie-pop maar wel erg voorspelbaar, het avontuur ontbreekt. Toch hebben veel fans, voor het podium staat vol met middelbare schoolmeisjes.

Dan weer een bekende, kan ook moeilijk anders op een podium met lokale bands, namelijk ZIEK. Gruizige Hammond funk met een psychedelisch tintje. In januari stonden ze nog in het voorprogramma van Birth of Joy, nu op eigen kracht op Werfpop. Gaan we nog veel van horen.

Inmiddels is het goed druk geworden bij Werfpop en duurt het eventjes voor je het podium aan de andere kant van het terrein hebt bereikt. Net op tijd voor de laatste twee nummers. Gelukkig niets gemist want zingende rapster Coely blijkt een ADHD-stuiterbal zonder muzikanten.

Nu is het écht heel druk en is het onmogelijk dicht bij het podium te komen bij Chef'Special. Timmeren al jaren aan de weg (nog gezien in Haarlem in 2011 inclusief blazerssectie onder leiding van Benjamin Herman), maar sinds hun tweede album eerder dit jaar en de hit In Your Arms ook bij een groter publiek bekend. Leuke en feestelijke mix van ska, pop en hiphop.

Ken&Mary klinkt als een lieflijk duo dat mooie liedjes zingt met een akoestische gitaar erbij, maar het zijn gewoon recht-toe, recht-aan hardrockers. Helemaal niets mis mee! Voor liefhebbers van Mötorhead zelfs een regelrechte aanrader.

Twee jaar geleden op Westerpop vielen The Computers wat tegen, veel lawaai en weinig wol was toen het oordeel. Is vandaag niet anders, maar wel als altijd strak in het pak. En het is gewoon een geinige festivalband.

Kuenta i Tambú, kortweg KiT, mixt Curacao met Europese dance, bijgestaan door twee percussionisten. Leuk idee, maar de uitwerking met samples in plaats van een echte band valt dan weer tegen. Even kijken bij het andere podium waar Dope D.O.D. zo gaat optreden en ook hier geen spoor van instrumenten. Wordt dus net zo'n optreden als twee jaar geleden op Waterpop en dat was niks.

Nog even kijken bij The Incredible Stacks op het PopCompodium, vorige maand sloten ze Peel Slowly and See in de Q-Bus af, nu hier dit podium. Swingende band met heel veel elektronica in opvallende outfit. Er komen nog een paar bands, maar na zeven uur en veertien optredens is het mooi geweest.
Werfpop is als altijd weer een oergezellig festival (kijk maar bij Leidse Glibber), dat dit jaar weer drukker dan ooit lijkt. Zo druk zelfs dat er voor ouders met (kleine) kinderen die op kleedjes op het middenterrein zitten geen plek meer is en ze het festival ontvluchten.
Muzikaal is er altijd van alles wat, de beste optredens waren van oude bekenden All Comes Down en ZIEK en voor een verrassing zorgden Knarsetand en Ken&Mary, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Werfpop is het begin van de zomerfestivals in de regio, komende weken volgen nog Schollenpop bij Scheveningen, Waterpop in Wateringen en dit jaar voor het eerst het Wildernis Festival in Leiden. Tussendoor ook nog even de jazzfestivals in Haarlem en Delft. Dat wordt een mooie zomer en Werfpop is een prima begin!

LINKS:
Nano-Tyrannus
All Comes Down
Forty Dollar Baby
We Leven Elektrotechniek
I Chaos
Phantom Four
Robin Haijes
Knarsetand
Satellite Stories
ZIEK
Coely
Chef'Special
Ken&Mary
The Computers
KIT
Incredible Stacks
Werfpop

PleinOpen op zijn best

Voor de derde keer naar PleinOpen op het Haagse Spuiplein met dit jaar een nieuwe opzet. Niet meer 1 groot podium en een underground stage, maar 2 podia, ruggelings, midden op het Spuiplein. En een nonstop programma, al was het ondoenlijk om zowel het eind van het ene optreden als het begin van het volgende te zien. Maar de opzet werkte uitstekend.
The Relish opende het festival op het oostpodium met een prima set met een mix van soul, pop en jazz, maar toch vooral rock. Strakke drummer en vette baslijnen maakten het optreden een lekkere binnenkomer en een leuke verrassing.

Op het westpodium volgden de Pop up Animal Kids met stevige rock, afgewisseld met een ingetogen ballad en sferische toestanden. Het tweede jonge Haagse bandje waar je in de toekomst vast meer van gaat horen.

Ook leuk, stevig en swingend waren The Bohemes. Een lekker gitaarbandje met invloeden uit de Engelse Mod-scene (Jam, Kinks, Small Faces). Volgende week gaan ze 2 weken op toer door Engeland, die komen er wel!

En het kan niet op, alweer op het westpodium speelde So Electric een combinatie van garage en sixties. Stevig, swingend en mooi meerstemmig. De lead gitaar imponeert. Vierde band alweer die duidelijk maakt waarom de titel Beatstad echt bij Den Haag hoort.

Van een heel ander kaliber is I Chaos, een death metal band waarvan de leden hun sporen al lang verdiend hebben. Het is misschien niet iedereens smaak, maar ze zijn heel goed in hun genre: Stoere Metal!

Heel anders en heel verrassend was de band King Me. Hun muziek wordt omschreven als Noisepop/Indiefolk, maar psychedlische trancepop dekt de lading net zo goed. Echt een band voor de grotere zomerfestivals.

Headlife is weer lekker recht voor zijn raap muziek, een kruising tussen de Golden Earring en Pearl Jam, met een eigen touch. Erg goed!

Surfpunk van de bovenste plank speelt de Haagse band Drunktank, geen noot teveel, maar elke keer raak. Een soort Duinroosjes om zo te zeggen.

Na 8 heftige en interessante bands was het volgens de organisatie blijkbaar tijd voor iets rustigers, een rustpunt in het programma. Want hoewel Dyzack stond aangekondigd als Singer-noise writer, iemand die probeert technomuziek uit te vinden op gitaar, was het een alt.singer-songwriter, leuk maar meer niet.

Gelukkig was daar dan weer op het westpodium de noisepunkband Adolf Butler, een retestrakke band, niets mis mee, maar de zang was gewoon niet goed (afgesteld) en dat was jammer.

Een festival bestaat zelden voor iedereen uit louter hoogtepunten, maar dieptepunten als De Kraaien kom je zelden tegen. Platvoerse rappers, geen niveau en niet eens live muziek, verdoezeld met een hoop zooi die je het publiek ingooit om de aandacht af te leiden. Echt slecht!

Maar gelukkig is er dan weer The Fudge en dat maakt veel goed, het is weer live muziek, het rockt, swingt en getuigd van een visie. Electro Magnetic Balkan Rock Experience heet het te zijn. Het zal allemaal wel, het is gewoon goed.

Nog een tegenvaller op het oostpodium was Loop the Balloon met verschillende soorten ballonnen en een loopstation, dat boeit 5 minuten, geen 30.

Ondertussen staan op het westpodium dj's geprogrammeerd, geen instrument te bespeuren, dus geen echte muziek. Maar er waren op het oostpodium nog genoeg interessante bands om niet weg te gaan. Zoals Nondegreen met een rijk muzikaal verleden en met Pixies, Nirvana en Sonic Youth als inspiratie helemaal goed!

Goed was ook Bombay Show Pig met Rock Solid Loud Noise. Laten we het houden op stevige, ontregelende, rock, de leidraad voor deze editie van Plein Open dit jaar, zeker geen verkeerde.

De twee voorgaande jaren waren muzikaal misschien wel wat afwisselender muzikaal gezien, zo was er dit jaar bijvoorbeeld helemaal geen raggae, maar uiteindelijk was er nog wel hip-hop in de vorm van L4 de band rond DNA, Stamina en Mic Nif. Met een fikse band, uit allerlei hoeken van de muziek. Goed om te horen.

Sluitstuk van de avond was All Missing Pieces, in mei stonden ze nog op ditzelfde plein op het bevrijdingsfestival maar hadden toen allerlei technische problemen (waar ze zich goed doorheen sloegen), maar ze zagen dit toch als goedmaker voor dat concert. En dat is zeker gelukt.

Alle bands speelden 30 minuten, alleen L4 en All Missing Pieces kregen 45 minuten en dat gaf hen de kans een nummer met gastmuzikant (Bas? op gitaar) te spelen: I Can't Explain, voor een oud Who fan kan zo'n optreden niet meer stuk.
Het was het beste Plein Open van de afgelopen jaren, een voorbeeld van hoe een in principe ongezellig plein toch leuk kan worden. Het gaat niet om de entourage maar om de inhoud.

LINKS:
The Relish
Pop up Animal Kids
The Bohemes
So Electric
I Chaos
King Me
Headlife
Drunktank
Dyzack
De Kraaien
Adolf Butler
The Fudge
Nondegreen
Bombay Show Pig
L4
All Missing Pieces
PleinOpen