Vette gitaarrock van Chuck Prophet

De Q-bus is een klein Leids muziekpodium dat vooral een lokale functie heeft. Maar af en toe staan er groepen waarvan je denkt: Hadden die niet in Paradiso ode Melkweg moeten staan? Vanavond stonden er Chuck Prophet & the Mission Express. Volle bak, publiek vanuit het hele land, een oergezellige avond met vette gitaarrock..

Midden jaren 80 zat Chuck Prophet een tijdje in Green on Red, 1 van de eerste Americana bands. Daarna ging hij solo en doet dat nu nog steeds met een sterke 5-koppige band. De muziek is vaak melancholisch, met liedjes vol weemoed en verlangen. Na een optreden van 90 minuten komt er ook nog een toegift waarin hij zijn roots blootlegt met nummers van Bruce Springsteen en Alex Chilton. Goed optreden
maar hij verdient eigemlijk een groter podium.

LINKS:
Chuck Prophet
Q-bus

Mooie afsluiting jazzseizoen in Zoetermeer

Op twee dagen na twee jaar geleden speelden ze ook al eens in De Sniep, Leah Kline & JuzzFlirtin, toen in een bijna zomerse setting in de tuin, nu in in een herfstig Zoetermeer en dus binnen.

De uit Los Angeles afkomstige zangeres Leah Kline is de spil van JuzzFlirtin. Behalve dat ze zingt is ze ook de tekstschrijver van het meerendeels eigen repertoire. In onze herinnering was het twee jaar geleden vooral Great American Songbook afgewisseld met een paar eigen nummers, nu waren de eigen nummers het hoofdbestanddeel.

Pianist Dirk Balthaus is verantwoordelijk voor de composities en was er de vorige keer zeker ook bij, samen met Leah is hij tenslotte de kern van de groep. De nummers hangen tegen het American Songbook aan, maar hebben toch een eigen frisse klank.

De basis werd gelegd door Sven Schuster op bas, onverstoorbaar hield hij de boel bijeen. Of de nummers nu jazz, jazz met een groove of poppy jazz waren.

Drummer Klaas van Donkersgoed speelde alsof hij dit repertoire al jaren kende, maar halverwege de tweede set vertelde Leah dat dit Klaas zijn eerste optreden met dit gezelschap was. Klasse!

Helaas was dit alweer de laatste Fascinating Jazz van dit seizoen, moeten we weer tot september wachten op meer jazz in Zoetermeer, te beginnen met het Zoetermeer Jazzfestival 2010. Maar Leah Kline & JuzzFlirtin waren een mooie afsluiter.

LINKS:
Leah Kline
JuzzFlirtin
Fascinating Jazz
Zoetermeer Jazz 2010
De Sniep

Mama says Maybe vor het allerlaatst....

In oktober 2009 namen ze officieel afscheid van hun fans, maar toen al gingen er geruchten dat ze rond Koninginnedag nog zouden terugkomen. En inderdaad speelde Mama says Maybe op Koninginnenacht in The Duke of Oz en op Koninginnedag op het plein voor het Praethuys in Leiden.
Er wordt gezegd dat Nicole nu nooit meer terugkomt en dat dit dus echt het allerlaatste concert van Mama says Maybe was, we zullen het zien. En de zon scheen, het bier vloeide en de stemming was opperbest.

LINKS:
Mama says Maybe
Afscheidsconcert op muziekgezien

Rijk geluid van Po'Girl

In zijn recensie van de nieuwste cd (Follow your bliss) van de Canadese groep Po'Girl schreef Ariejan Korteweg nog dat het eigenlijk jammer was dat ze in plaatsen als Ottersum en Oentsjerk speelden en dat ze beter op hun plaats zouden zijn op de grotere festivals. Gelukkig had Hans Van Polanen xe ook naar de Q-bus in Leiden weten te halen en ook al was het Koninginnenacht, de zaal zat goed vol.

Po'Girl is een viermansformatie die balanceert tussen country, folk, folk, blues, gypsy en soul. Het zijn allemal multi-instrumentalisten en bij ieder nummer veranderde de line-up dan ook.
Voor deze toer hadden ze J'T. Nero meegenomen uit Chicago en speelden ze ook een aantal van zijn nummers. Prima muzikanten, prima sfeer en prima optreden, blijf nog wat langer hier voor het festivalseizoen!

LINKS:
Po'Girl
J.T. Nero
Q-bus

Hidden Charms voorproefje van de zomer

Na de toch wel intense concerten gisteren was het vandaag tijd voor ontspanning. Hidden Charms is een coverband met een zeer breed repertoire en een uitstekende terrasjesband. Het terras van het Theehuis zat dan ook vol en de band, bestaande uit Ron van der Kraan op gitaar en zang, Jan den Boer op bas en Wouter Kiers op saxofoon, speelde een mix van pop-, blues-, soul- en jazzcovers. Geen pretenties, gewoon genieten van het mooie weer en de ontspannen muziek.

LINK:
Hidden Charms

Alles klopt bij Sikeda

In 2008 kreeg Jeroen van Vliet een compositieopdracht van het North Sea Jazzfestival en hij besloot dit voor een sextet te doen. Het resultaat was dermate interessant dat het om een vervolg vroeg in de vorm van een cd (Thin Air, die eerder dit jaar verscheen) en een toer van negen optredens. Vanavond in Leiden was het laatste optreden in de serie van Jeroen van Vliet & Sikeda.

Sikeda bestaat uit het Jeroen van Vliet Trio, aangevuld met drie gastmuzikanten. Drummer Pascal Vermeer maakt deel uit van het trio en is bijzonder veelzijdig. Soms heel licht en luchtig spelend, dan weer swingend en stuwend.

Hij werd aangevuld met Afra Mussawisade op percussie en samples, samen vormden ze een geweldige combinatie, een prachtig evenwicht. Alles was in balans.

Bassist Frans Verhoeven maakt ook deel uit van het trio en stond letterlijk en figuurlijk tussen percussie & drums en piano in. Jörg Brinkmann op cello had een vrijere rol, soms samen met de bas, soms solerend. Maar altijd subtiel en zonder overdaad.

Saxofonist Erwin Vann liet zien en horen dat een saxofoon niet altijd de hoofdrol hoeft te hebben, ook hier was alles in balans, met soms subtiele ondersteuning, dan weer een scheurende solo.

Jeroen van Vliet tenslotte had plaats genomen achter de vleugel en speelde de sterren van de hemel. Geen noot te veel, maar geen noot te weinig. Het was een uitstekend optreden, jammer dat ze er mee ophouden, want ze hadden er enorm veel plezier. Dat was duidelijk te merken, vooral in de tweede set ging Sikeda helemaal los.

LINKS:
Jeroen van Vliet
Hot House

Hete middag in en om het Burchtplein

We waren natuurlijk op het verkeerde been gezet door de organisatie, dus toen we om 2 uur op het Stadhuisplein aankwamen geen Fanfare van de 1e Liefdesnacht, maar een van de drie groepen van K&G. Ook fanfare en zeker niet slecht, maar niet het spektakel dat we van Liefdesnacht verwachtten.

De Fanfare van de 1e Liefdesnacht zou eerst optreden op het Stadhuisplein om vervolgens lopend en spelend naar het Burchtplein te gaan voor de rest van hun optreden. Snel naar het Burchtplein dus en inderdaad stond een bont gezelschap daar al te spelen.

In een opvallende geel/groen/roze outfit speelden zij muziek uit alle windstreken. Begon het optreden nog wat stijfjes, al snel lieten zij zich helemaal gaan. Het terras dat het Burchtplein eigenlijk is, was op deze zomerse dag in april helemaal vol. Zon en muziek, wat wil je nog meer.

Na de eerste set volgde een korte pauze, waarna het gezelschap al spelend door de Leidse binnenstad trok om om 4 uur weer te eindigen op het Burchtplein. Een aangename verrassing deze fanfare uit Amsterdam.

Ondertussen was het podium opgezet voor het Bart Wirtz Quartet, dat aan toer bezig is ter promotie van de nieuwste cd Prologue. Van het quartet dat op deze cd speelt was maar de helft aanwezig, drummer Makki van Engelen en toetsenman Kino Haitsma waren waardige vervangers.

En natuurlijk waren Bart Wirtz op altsax en Jeroen Vierdag op bas helemaal op dreef. Maar dat hadden we ook niet anders verwacht van deze grootheden van de Nederlandse jazz. Na een set van maar liefst anderhalf uur was het afgelopen met het goede leven op het Burchtplein. Twee uitstekende optredens, met veel speelplezier, zorgden voor een hete Hot House middag, die nog een staartje gaat krijgen in de Tuinzaal van De Burcht vanavond.

LINKS:
K&G
Fanfare van de 1e Liefdesnacht
Bart Wirtz
Hot House

Record Store Day met toegift

Twee jaar geleden werd voor de eerste maal de Record Store Day gehouden, toen alleen in Amerika, dit jaar voor het eerst ook in Europa en ook in Leiden. De dag is opgezet om de noodlijdende muziekdetailhandel ook eens positief in het nieuws te brengen.
Velvet in Leiden deed daar ook aan mee, in plaats van te sluiten om vijf uur barstte er een feestje los. De spits werd afgebeten door de Haagse dichter/schrijver/performer Boozy, een soort Haagse Harry goes Poetry. Vorig jaar nog gezien op Imagine in the Park samen met Moonpilot, nu solo. Hard en genadeloos werd de hele Nederlandstalige popmuziek van de afgelopen 50 jaar te kakken gezet, en er viel geen speld tussen te krijgen.

Daarna was het de beurt aan Nico Dijkshoorn, Leienaar en vaste klant bij Velvet. Drie weken geleden zagen we hem nog tijdens Live in the Living, maar dat bleek geen bezwaar. Hij heeft genoeg stof voor iedere situatie. De stukken over RunDMC kregen de winkel al plat, het verhaal over het Hammondorgel was hilarisch. En het enige verhaal dat we vorige keer ook al hoorden, over het Chinees Wortelsnijden, bleef boeien van begin tot eind.

Maar tot nu toe was het natuurlijk allemaal puur gelul, hoewel behoorlijk Rock'n'Roll, maar hier gaat het om de muziek. En dat kwam kwam er dan ook in de vorm van gelegenheidsformatie The Velveteers, inderdaad, een band van Velvet medewerkers.

Hoogtepunt was de Leidse band Glossy Jesus, een singer-songwriterduo met gitaar, keyboards en samenzang. Traden hier op als duo, maar op hun inmiddels derde cd schijnt hier een extra dimensie aan zijn toegevoegd. Interessante band, mooie songs, om in de gaten te houden.
Daarna kwam er nog een dj-set, maar zonder band is dat aan ons niet besteed. Maar Record Store Day moet blijven, en gewoon meer live muziek!

Op de teruweg klonk er nog mooie muziek uit cafe De Twee Spieghels, bleek helaas net het laatste nummer te zijn. Tim Eijmaal (New Cool Collective Big Band, Sven Hammond Soul) met een aantal vrienden. Geen idee wie het waren, maar het klonk uitstekend. Ja, dat is Leiden, veel te veel interessante muziek tegelijkertijd.

LINKS:
Boozy
Nico Dijkshoorn
Glossy Jezus
Velvet
Tim Eijmaal

Mooie, intieme avond met Krista Detor

De Amerikaanse singer/songwriter en toetsenist Krista Detor is op toernee door Engeland, Duitsland en Nederland, voor het eerst stond ze in Leiden in de Q-bus, met dank aan Hans van Polanen. De muziek is goed in het gehoorliggende Folk/Americana en bestond op een nummer na geheel uit eigen composities.

Partner en producer David Weber speelt gitaar en zingt achtergrondvocalen. Het publiek was niet in hele grote getale naar de Q-bus gekomen, maar de sfeer was uitstekend en de band kon dat waarderen en maakte er echt wat moois van.

Bassist Mike Lindauer maakte het trio compleet, en ook hij zong af en toe mee. De sfeer was heel intiem, het contact tussen Krista en het publiek heel direct. Ook de politiek werd niet geschuwd, dat hoort nu eenmaal bij Amerikaanse folkmuzikanten. En hoewel Amerikanen doorgaans niets van Nederlandse politiek weten, wist ze toch haarscherp de overeenkomsten tussen Sarah Palin en Wilders te duiden.

Behalve dat ze zong en toetsen speelde deed ze ook nog twee nummers op accordeon, waaronder een nummer dat niet van haarzelf was, maar ontstaan tijdens een BBC-project The Darwin Songhouse, waarin acht songwriters in zeven dagen liedjes schreven ter gelegenheid van de 200ste geboortedag van Darwin.
Het was een mooie avond, een open haard had er niet bij misstaan. Maar de zaal was goed, de muziek uitstekend en de sfeer perfect.

LINKS:
Krista Detor
Q-bus

Anke Angel zet Sniep op zijn kop

Vanwege de Pasen was Fascinating Jazz voor deze keer niet op zondag maar op deze paasmaandag. Voor een goedgevulde zaal trad Anke Angel vandaag op, Anke speelde al vaker in Zoetermeer en heeft ondertussen flink wat fans, die voor haar en haar band de meubelboulevard graag even terzijde schoven.

Anke Angel staat voor Boogie Woogie van de bovenste plank met een flinke dosis humor, maar voor dit optreden had ze nog een paar extraatjes in petto. Zo speelde ze aan het begin van de eerste set een aantal jazz standards als How High The Moon en Don;t Get Around Much Anymore. Niet haar vaste repertoire, maar al improviserend en met veel plezier zette ze alvast de toon.

Vaste waarde in de band is drummer Remco van Schaik, die net zo makkelijk overstapte van Jazz naar Boogie Woogie en naar Blues. Maar na het Jazz gedeelte kwam de Boogie Woogie cursus, ja, met heuse publieksparticipatie! Tegen het einde van de eerste set werdt er even gas teruggenomen met 'de langzaamste blues' How Long. Viel best mee, maar vergeleken met Boogie Woogie is alle andere muziek langzaam.

Bassist Harm van Sleen kan er niet altijd bijzijn omdat hij in nog een aantal andere bands speelt, maar vandaag was hij er wel bij, en hoe. Werd er voor de pauze al flink geïmproviseerd, na de pauze ging de band helemaal los. Of zoals Anke het verwoorde: 'Dat was een prachtig nummer van Randy Newman, volkomen uit zijn verband gerukt, maar we kwamen wel weer allemaal tegelijk bij het einde aan.' Prachtige improvisatie!

Op zaterdag was hij ook al gastmuzikant geweest en dat was zo goed bevallen dat hij er vandaag weer bij was, tenorsaxofonist Rinus Groeneveld. Als gast moet je natuurlijk improviseren, maar hij deed dat met veel allure, de band ging uit zijn dak, de zaal ging plat. En zelfs als de band probeerde een nummer 'in het gareel' te spelen liep het helemaal, maar wel positief, uit de hand.
Want als je een concert afsluit met We'll Meet Again dat halverwege overgaat in In The Summertime en voor je het weet eindigd in Bye Bye Baby is er wel wat aan de hand. Een slaande(!) ovatie was hun deel!

LINKS:
Anke Angel
Harm van Sleen
Rinus Groeneveld
Fascinating Jazz
De Sniep

Wereldjazz in Lelystad

Het Seabottom Jazzfestival bestaat al ruim 20 jaar en vindt sinds 2007 plaats in het schitterende Agoratheater van architect Ben Van Berkel/UNStudio. Er zijn twee zalen, een grote met zitplaatsen en een kleine met staanplaatsen, en twee foyers met een combinatie van zit- en staanplaatsen. Bij binnenkomst begonnen de Dixie 7 te spelen in de foyer op de begane grond. Traditionele swing en dixieland, een lekkere binnenkomer.

In de (te) kleine zaal speelde de New Cool Collective zoals we dat van ze gewend zijn, swingend met een mix van jazz en latin. Altijd feest dus. We hadden van te voren een planning gemaakt waarin we elk optreden een half uur konden zien en dit festival was zo strak georganiseerd dat dat helemaal lukte, nauwelijks een minuutje zonder muziek. Prima geregeld! Maar bij het verlaten van de kleine zaal bleek er wel een rij voor de zaal te staan die er pas in mocht als er anderen de zaal verlieten. En dat werd later wel een probleem.

In de foyer op de tweede verdieping stond het Trio Erik Vaarzon Morel aangekondogd, maar toen wij daar binnenkwamen was Erik nog solo bezig met zijn flamenco optreden. Mooi ingehouden, maar enigzins overstemd door de dixieland van de beneden foyer. Halverwege kwamen Yuri Honing en hipsouljazz-zangeres Sinna Casita erbij. Dat werd een mix van flamenco en improvisties op sax en zang. Jammer dat het trio niet eerder was begonnen, ze waren nauwelijks opgewarmd toen ze alweer moesten stoppen.

In de grote zaal zagen we vervolgens de tweede helft van het optreden van Karsu Dönmez & Band die een mengeling van Turkse muziek en jazz speelden. Intrigerend, Karsu schrijft de meeste nummers zelf en ze beginnen allemaal vrij traditioneel als een stuk volksmuziek om vervolgens over te gaan in een cross-over van folk-jazz en een beetje pop.

In de beneden foyer was inmiddels de winnaar van de Jazz-i award (geen muziekfestival schijnt meer zonder wedstrijd als warming-up te kunnen) Shannon Sarracco te spelen. In plaats van het trio waar hij mee won pakte hij groot uit met een extra saxofonist en twee zangeressen. Easy-listening latin jazz, niets mis mee, maar graag wat meer eigen nummers. Kan geduchte concurrentie voor Wouter Hamel of Jamie Cullum worden. Zeker geen dode meeuw op het podium.

In de foyer boven speelde ondertussen de Ruben Hoeke Band, de bluesfactor van Seabottom Jazz. Goede band met Ruben Hoeke op gitaar en Frank van Pardo op mondharmonica en zang. Hopen ze deze zomer nog vaker te zien op diverse bluesfestivals. Hun nieuwe cd was net een paar dagen uit, dus het repertoire bestond grotendeels uit nummers van die cd. Aanrader.

Vervolgens weer naar de beneden foyer, waar STriCat speelde. Een combinatie van klezmer, gypsy en jazz met Roemeense roots. Zagen ze meer dan een jaar geleden al in Leiden, maar ze zijn nog steeds even goed, zo niet beter. Niet iedereen ging helemaal naar beneden, ook vanaf de eerste verdieping was het optreden goed te zien.

Leuk om te zien dat verschillende artiesten ook de tijd namen naar andere optredens te gaan. Hier danst onder andere de van oorsprong Turkse Karsu Dönmez op de Roemeens-gebaseerde muziek van STriCat. Muziek, cultuur in het algemeen, blijkt de basis voor integratie, het samensmelten van culturen in Nederland. Moet wel meer geld voor uitgetrokken worden!

Dan weer naar boven, waar in de foyer Maria Markesini en Bert van den Brink optraden. ook hier weer een optreden met jazz meets world, ditmaal Griekse muziek en jazz. Veel treurigheid vanuit Griekse zijde, maar de zang van Bert van den Brink was dan weer hartverwarmend.
Daarna wilden we weer eens naar de zalen voor Gare du Nord en de Cor Bakker Big Band, maar dat viel tegen, lange rijen en de zalen waren vol. Iets teveel kaarten verkocht misshien, hopende dat het publiek zich wel zou spreiden, maar de zalen waren dus vol en de foyers bijna leeg. Niet leuk en dus maar huiswaarts gekeerd, beetje domper op een verder leuk festival. Volgend jaar toch wel weer.

LINKS:
Seabottom Jazzfestival
New Cool Collective
Eric Vaarzon Morel
Karsu Dönmez
Shannon Sarracco
Ruben Hoeke Band
STriCat
Maria Markesini
Bert van den Brink