Het is weer gezellig in Lelystad bij het Seabottom Jazz Festival

Het Agora in Lelystad is een prachtig theatergebouw van UNStudio (Ben van Berkel), maar nooit ontworpen voor het houden van festivals, toch beviel het ons hier twee jaar geleden wel en omdat we dit jaar kaartjes hadden gewonnen dankzij ZeewoldeFM (Jazz op de Dijk met Casper van Eijk) gaan we dit jaar weer. We worden in de benedenfoyer begroet door Blue Gate ft. lokale zangeres Marieke Cannegieter met lekkere binnenkomers als Don't Get Around Much Anymore.
Het theater heeft een grote zaal met alleen zitplaatsen en een kleine zaal op de tweede verdieping met alleen staanplaatsen. Hier speelt als eerste de bluesband Smokin' Dynamite een potje stevige blues. Het is nog vroeg en nog betrekkelijk rustig, maar het kleine zaaltje stroomt al aardig vol.
En dan is er ook nog de bovenfoyer waar het vierde podium te vinden is. Met als eerste de Toon Roos Group, bestaande uit Karel Boehlee op toetsen, Toon Roos op saxen, Boudewijn Lucas op bas en Joost van Schaik op drums. Voor het eerst dat we Toon Roos horen en het bevalt meteen uitstekend. Ze spelen vooral nummers van hun laatste cd Angel Dance en zijn het eerste hoogtepunt van de avond. Maandag staan ze in het Kurhaus in Scheveningen voor de liefhebbers!
Dan in de grote zaal nog even een staartje meepikken van Ntjam Rosie, met onder andere Tuur Moens op drums, maar vanaf de eerste verdieping valt er weinig te zien. Het is het eerste optreden in de grote zaal en die zit wel helemaal vol!
Ook helemaal vol is het in de kleine zaal waar Sven Hammond Soul net begint. Geen Shary-An vanavond, maar Patt Riley vervangt haar goed. De afgelopen vijf jaar zagen we ze uitgroeien van een klein Haags bandje naar een grote landelijke band en nooit vielen ze tegen, maar vanavond is het geluid niet al te best, de drums (Joost Kroon) veel te hard, de gitaar (Tim Eijmaal) zo goed als onhoorbaar en als je dan weet dat ze zoveel beter kunnen klinken loop je na een paar nummers maar weg. Ondanks de mooie solo van Tom Beek op sax. En de zaal is te klein, lange rijen voor de deur.
In schril contrast met het optreden van Testimundi in de grote zaal, met Martin Fondse op piano en vibrandeonon (een soort melodica), Eric Vloeimans op trompet en het Matangi Quartet op snaren. Heel mooi, heel indringend, maar voor ons iets te klassiek. En de zaal is hier dan weer eigenlijk te groot.
En dat is dan weer het leuke van dit festival, ergens anders gebeurt het! Want in de bovenfoyer speelt ondertussen de Amsterdam Jazz Connection de sterren van de hemel. Met Joost
Swart op piano, Sebastiaan Kaptein op drums en Jeroen Vierdag op bas.
En ze hebben Benjamin Herman als gastmuzikant meegenomen, een onvergetelijke genoegen. Dit is wel het beste optreden dat we ooit van hem hebben gezien, daar kan geen New Cool Collective tegenop! Nou ja, het is gewoon anders, pure jazz, met heel veel improvisatie, genieten!
Het festival gaat voorlopig nog wel door, maar de laatste mogelijkheid om thuis te komen is heleaas nu al aangebroken. We missen daardoor o.a. Miss Montreal, Jazzinvaders, Jan Menu en Tineke Postma. Het is niet anders en we hebben wel weer een prima avond gehad! Bij het verlaten van de Agora nog even geluisterd naar het Loran Witteveen Trio met Loran op piano, Reindert Kragt op bas en Bram Knol op drums. Jonge muzikanten, klinkt veelbelovend en er is ook nog een trompettist bij. Helaas geen tijd meer om uit te vinden wie dat is, de laatste trein wacht. Het is weer een mooi Seabottom Jazz Festival!

LINKS:
Blue Gate
Smokin' Dynamite
Toon Roos
Sven Hammond Soul
Testimoni
Amsterdam Jazz Connection
Benjamin Herman
Loran Witteveen
Seabottom Jazz Festival

Wereldjazz in Lelystad

Het Seabottom Jazzfestival bestaat al ruim 20 jaar en vindt sinds 2007 plaats in het schitterende Agoratheater van architect Ben Van Berkel/UNStudio. Er zijn twee zalen, een grote met zitplaatsen en een kleine met staanplaatsen, en twee foyers met een combinatie van zit- en staanplaatsen. Bij binnenkomst begonnen de Dixie 7 te spelen in de foyer op de begane grond. Traditionele swing en dixieland, een lekkere binnenkomer.

In de (te) kleine zaal speelde de New Cool Collective zoals we dat van ze gewend zijn, swingend met een mix van jazz en latin. Altijd feest dus. We hadden van te voren een planning gemaakt waarin we elk optreden een half uur konden zien en dit festival was zo strak georganiseerd dat dat helemaal lukte, nauwelijks een minuutje zonder muziek. Prima geregeld! Maar bij het verlaten van de kleine zaal bleek er wel een rij voor de zaal te staan die er pas in mocht als er anderen de zaal verlieten. En dat werd later wel een probleem.

In de foyer op de tweede verdieping stond het Trio Erik Vaarzon Morel aangekondogd, maar toen wij daar binnenkwamen was Erik nog solo bezig met zijn flamenco optreden. Mooi ingehouden, maar enigzins overstemd door de dixieland van de beneden foyer. Halverwege kwamen Yuri Honing en hipsouljazz-zangeres Sinna Casita erbij. Dat werd een mix van flamenco en improvisties op sax en zang. Jammer dat het trio niet eerder was begonnen, ze waren nauwelijks opgewarmd toen ze alweer moesten stoppen.

In de grote zaal zagen we vervolgens de tweede helft van het optreden van Karsu Dönmez & Band die een mengeling van Turkse muziek en jazz speelden. Intrigerend, Karsu schrijft de meeste nummers zelf en ze beginnen allemaal vrij traditioneel als een stuk volksmuziek om vervolgens over te gaan in een cross-over van folk-jazz en een beetje pop.

In de beneden foyer was inmiddels de winnaar van de Jazz-i award (geen muziekfestival schijnt meer zonder wedstrijd als warming-up te kunnen) Shannon Sarracco te spelen. In plaats van het trio waar hij mee won pakte hij groot uit met een extra saxofonist en twee zangeressen. Easy-listening latin jazz, niets mis mee, maar graag wat meer eigen nummers. Kan geduchte concurrentie voor Wouter Hamel of Jamie Cullum worden. Zeker geen dode meeuw op het podium.

In de foyer boven speelde ondertussen de Ruben Hoeke Band, de bluesfactor van Seabottom Jazz. Goede band met Ruben Hoeke op gitaar en Frank van Pardo op mondharmonica en zang. Hopen ze deze zomer nog vaker te zien op diverse bluesfestivals. Hun nieuwe cd was net een paar dagen uit, dus het repertoire bestond grotendeels uit nummers van die cd. Aanrader.

Vervolgens weer naar de beneden foyer, waar STriCat speelde. Een combinatie van klezmer, gypsy en jazz met Roemeense roots. Zagen ze meer dan een jaar geleden al in Leiden, maar ze zijn nog steeds even goed, zo niet beter. Niet iedereen ging helemaal naar beneden, ook vanaf de eerste verdieping was het optreden goed te zien.

Leuk om te zien dat verschillende artiesten ook de tijd namen naar andere optredens te gaan. Hier danst onder andere de van oorsprong Turkse Karsu Dönmez op de Roemeens-gebaseerde muziek van STriCat. Muziek, cultuur in het algemeen, blijkt de basis voor integratie, het samensmelten van culturen in Nederland. Moet wel meer geld voor uitgetrokken worden!

Dan weer naar boven, waar in de foyer Maria Markesini en Bert van den Brink optraden. ook hier weer een optreden met jazz meets world, ditmaal Griekse muziek en jazz. Veel treurigheid vanuit Griekse zijde, maar de zang van Bert van den Brink was dan weer hartverwarmend.
Daarna wilden we weer eens naar de zalen voor Gare du Nord en de Cor Bakker Big Band, maar dat viel tegen, lange rijen en de zalen waren vol. Iets teveel kaarten verkocht misshien, hopende dat het publiek zich wel zou spreiden, maar de zalen waren dus vol en de foyers bijna leeg. Niet leuk en dus maar huiswaarts gekeerd, beetje domper op een verder leuk festival. Volgend jaar toch wel weer.

LINKS:
Seabottom Jazzfestival
New Cool Collective
Eric Vaarzon Morel
Karsu Dönmez
Shannon Sarracco
Ruben Hoeke Band
STriCat
Maria Markesini
Bert van den Brink