Avontuurlijke Record Store Day in Leiden

Vandaag is het Record Store Day en dat betekent heel veel live muziek, ook in Leiden. Tot 12 uur werken voor Cultuur071 op Sleutelstad radio, maar daarna direct door naar Velvet voor de instore van Kapok. Al jaren fan er van en het gaat al jaren niet vervelen. Ze spelen een half uur nummers van hun cd Glass to Sand die gisteren ook als lp is uitgekomen. En tweede Pinksterdag zijn ze weer in Leiden tijdens de Hofjesconcerten! Mijn dag kan al niet meer stuk.

Uiteraard doet ook Plato mee met instores, The Blackalleys en Boogie Beasts hier al gemist, maar Arthur Ebeling is ook altijd leuk. Heerlijke vrolijke blues.

Je loopt wel wat af op zo'n dag tussen Plato en Velvet, maar in de laatste is een mooi optreden van het B-Movie Orchrestra. Het is er weer afgeladen en de mooie ambient muziek klinkt prima. Jammer dat de geprojecteerde films zo slecht te zien zijn. Maar goede teaser, die wil ik nog wel eens wat langer en groter terug zien in Leiden! Enige tegenvaller is dat de RSD single release van My Baby al helemaal uitverkocht is.

Dan is er nog wat ruimte voor de jonge Leidse talenten. Eerst de idiosyncratic indie pop of jizzfunk van Torii bij Plato. Lekkere belofte maar moet nog groeien. Stop shoegazing!
En gelukkig is hier de live single van My Baby nog niet uitverkocht!

En dat laatste (shoegazing) geldt ook wel een beetje voor Kieff bij Velvet, dreampunk kun je ook communiceren met je publiek. Maar ga vooral zo door, ontwikkel je eigen stijl en dan komt het vast helemaal goed.

De instores zijn afgelopen, even wat eten en dan door naar Gebr. de Nobel voor de afterparty. Eerie Wanda doet soms denken aan The Velvet Underground en The Young Marble Giants, best genieten maar geen echte uitschieters.

Bird On The Wire was al eerder in Leiden, Popronde 2010, Wildernis 2014 en ze worden alsmaar beter! Prachtige fuzzy Dreampop.

The Deaf is de publiekstrekker vanavond, maar dat pakt weer niet zo goed uit. Was in 2008 al veel geschreeuw en weinig wol, nu klinkt het wel beter maar weet niet te overtuigen.

Dus dan vrees je een beetje dat deze Record Store Day als een nachtkaarsje uitgaat, krijg je nog twee fantastische verrassingen voor je kiezen! Blue Crime, kende ze nog niet, wat een geweldige band is dat! Ze noemen het zelf Moonpop, ik hoor er vooral ook Siouxsee en The Slits in. Kan alleen maar zeggen: WOW!

En ook de afsluiter van de avond, Boogie Beasts uit Belgie weet te overtuigen. Het is laat en niet meer al te druk, maar de laatste aanwezigen krijgen een vette bluesrock voor hun kiezen. Prachtige afsluiting van een avontuurlijke Record Store Day in Leiden met als hoogtepunten Kapok, Blue Crime en Boogie Beasts!

LINKS:
Kapok
Arthur Ebeling
B-Movie Orchestra
Torii
Kieff
Velvet
Plato
Eerie Wanda
Bird on the Wire
The Deaf
Blue Crime
Boogie Beasts
Gebr. de Nobel
Record Store Day

Werfpop weer druk en gezellig

Het is een wat grijze dag vandaag op de 34ste editie van Werfpop, maar het is vooralsnog droog. De zonnige reggae rock van Vince Irie & Offshore verandert daar niets aan. Het blijft droog, er komt geen zon.

Ook de, niet minder aanstekelijke, reggae rock van de Nederlands-Chileense Tentempíes, doet dat. Het langzaam binnensijpelende publiek laat het zich allemaal welgevallen. En richt zich in op dekentjes in de Leidse Hout voor het hoofdpodium.

Voor het kleinere podium 2 is daar geen plaats meer voor, het veld staat vol bij My Baby. Tiende keer in iets meer dan twee jaar tijds dat MuziekGezien ze ziet, en het blijkt dat ze alsmaar beter worden. En ze hebben het enorm naar hun zin hier, héél veel speelplezier en ook het publiek is enthousiast. Inmiddels de beste live band van Nederland, zonder twijfel!

Zangeres/slaggitarist Cato van Dijck (één van de Ladies of the Lowlands), drummer Joost van Dijck en gitarist Daniel de Vries spelen nummers van hun twee cd's en als toegift nog een nieuw nummer. En ja, 45 minuten is véél te kort, tijdens hun komende najaarstour nog snel naar Gebr. de Nobel halen svp.

Op het hoofdpodium speelt de Black Marble Selection leuke, maar enigzins gedateerde Nederbeat uit de jaren zestig. Beetje Outsiders, beetje Kjoe, dat werk. De vrolijke noot zullen we maar zeggen, om in de stemming te komen.

Er is nog een derde podium, vlak naast het hoofdpodium waar tijdens de pauzes jong Leids talent een kans krijgt zich te laten zien. Valt dan samen met optredens op het kleine podium 2, dus niet alles gezien. Wel aanstormend talent Jara, prima ietwat dromerige singer-songwriter met een fantastische stem!

Dan is The Deaf aan de beurt op het hoofdpodium en hoewel ik nog steeds geen cd van ze zou kopen, is het muzikaal wel beter geworden sinds ik ze vorige keren zag. Alleen het irritante (deels onnodig Engelstalige) gewauwel van Spike tussen de nummers door....
Mooi moment om wat te gaan eten.

En dan het Belgische Raketkanon, veel over gehoord, nog nooit live gezien. Nou het is inderdaad één brok energie met een soort van trage psychedelische rock. Zo te horen kennen ze hun klassiekers: Swans, Sonic Youth, Butthole Surfers. Helemaal niet verkeerd!

Wel even omschakelen naar de volgende band dus, de Engelse The Skints. Zomerse Ska en raggea op het hoofdpodium, maar de overgang na Raketkanon is wel érg groot. Prima groep, niets mis mee, maar past op dit moment niet helemaal in de programmering.

Want op podium 3, het Band Talent Leiden podium, speelt vervolgens Sandpaper Kiss een prima setje. Ze hebben maar 20 minuten hier, maar halen wel alles uit de kast! En vast nog nooit voor zoveel publiek opgetreden, dat is ook wat waard!

Waar Muziekgezien ook naar uitkeek was John Coffey. Stonden twee jaar geleden ook al op Werfpop op podium 2, nu dus het hoofdpodium. Maar het klinkt van geen meter. Véél te hard en overstuurd. Nico Dijkshoorn twitterde: "Wat een ongehoord kutgeluid bij hoofdpodium op Werfpop. Hele dag al." Niet mijn woorden, maar hij heeft gelijk, érg jammer voor John Coffey.

En ook voor Typhoon, helaas bijna onverstaanbaar. Al een tijdje is het festivalterrein helemaal vol, want toch blijkt Typhoon weer dé publiekstrekker te zijn vandaag. Ondanks dat hij vorig jaar nog (ook gratis) op Noorderliefde speelde in Leiden Noord, hier vlakbij. Maar Zandloper zet terecht het publiek alsnog op zijn kop!
En dan is er even geen live muziek meer, alleen een beetje dj's, beetje regen erbij, tijd om naar huis te gaan, jammer ook voor Danko Jones. Maar muziekrecensent Ingmar Griffioen bleef langer en Leidse Glibber volgde vooral ook de sfeer van het festival. 3voor12 was er ook: bij podium 1, podium 2 (met slechtste presentator ooit) en podium 3. Tot volgend jaar, bij editie 35!

LINKS:
Vince Irie & Offshore
Tentempies
My Baby
Black Marble Selection
Jara
The Deaf
Raketkanon
The Skints
Sandpaper Kiss
Band Talent Leiden
John Coffey
Typhoon
Werfpop

Waterpop als altijd weer top

Waterpop in Wateringen is zo'n lokaal festival dat al jaren meegaat en waar de bezoekersaantallen groter zijn dan het aantal inwoners. Daar zijn er tientallen van in Nederland, maar wat Waterpop bijzonder maakt is de programmering die van een bovengemiddeld en afwisselend niveau is.

De opening is er altijd een voor de kinderen met leuke liedjes van Dirk Scheele & Band. Het volume is aangepast en het is echt struikelen over de kinderwagens. Verderop is er een kinderhoek waar de hele middag oud Hollandse kinderspelen worden geörganiseerd, aan alles is gedacht.

De eerste echte band is The Upstairs, winnaar van Waterproof, dit optreden is de prijs. Hoewel het nog vroeg is en het terrein nog lang niet vol is het voor de band zelf het grootste publiek dat ze ooit hadden. Maar dat is geen probleem, deze stevige rockers uit Den Haag kunnen daarmee omgaan. En het publiek is enthousiast en terecht want ze zijn gewoon heel goed. Prima festivalband!

Van een heel ander kaliber is Blaudzun, een singer-songwriter die een hele band heeft meegenomen, waarvan een aantal verschillende instrumenten bespelen. Akoustische en elektrische gitaren, bas, drums, toetsen, percussie, viool, cello, mandoline, trompet, accordeon geven elk nummer een eigen sfeer.

Blaudzun's repertoire is wat melancholisch en het is muzikaal een beetje theatraal, maar o zo mooi. Veel mensen gingen er bij in het gras zitten om er eens goed naar te luisteren. Genieten!

Traditioneel op Waterpop zijn ook de mobiele theateracts zoals deze Samuraistrijders....

....en deze aliens van straattheatergroep Close-Act.

Heel wat anders was het duo Dÿse dat met slechts gitaar en drums en enorme herrie van maakt. Interessant, maar na een tijdje mis je wat afwisseling.

Pas stonden ze nog op Werfpop in Leiden en waren toen de verrassing van de dag, vandaag bewees Go Back to The Zoo dat ze altijd zo goed zijn, misschien zelfs wel beter. Hun eerste cd Benny Blisto is gisteren uitgekomen, dus logisch dat ze daar veel van spelen. Het festivalterrein is nu goed vol, het is duidelijk een publiekstrekker.

Minder overtuigend is de Engelse band Pure Reason Revolution, zo te zien veel problemen met het geluid. Daardoor komt de prog-rock van dit kwartet niet tot zijn recht.

Als je dan even wegloopt om wat te drinken te gaan halen blijken ze er bij terugkomst een kwartier eerder dan gepland al mee te zijn gestopt, het waarom even gemist. Dat betekent wel dat de volgende band versneld het podium op moet en dat er tien minuten lang geen muziek te horen is, de enige pauze van deze dag.

Geen probleem voor de Bluegrass Boogiemen (we mogen 5 minuten langer spelen, dat is bij ons toch al gauw 4 nummers, de toon is gezet). Authentieke bluegrass spelen ze en doen dat met verve, zowel klassiekers als bewerkte popsongs (I'm on fire) als eigen nummers. Het is warm op het podium en ze zouden wel een biertje lusten, als even later iemand vanuit het publiek met bier komt aanzetten stoppen ze midden in een nummer, nemen allemaal een slok bier en gaan dan weer gewoon door waar ze gebleven zijn. Wist niet dat er in Nederland zulke goede bluegrass werd gespeeld.

Het optreden van Irieginal Abraham blijkt een raggae-college te zijn, nooit geweten dat er zoveel verschillende raggae bestond. Dat doet er ook niet toe, het was een prima optreden, dito muzikanten en veel speelplezier.

Op het laatste moment hadden de Cassette Kids afgezegd en zie dan maar eens een goede vervanger te vinden. Dat was toch gelukt met de Litouws/Engelse band Joana & The Wolf, heel wat anders maar helemaal goed. Beetje Gothic sfeer zonder dat dat in de muziek privaleerde. Beetje Siouxsie, vleugje Toyah en dat dan weer ergens tussen Kate Bush en Björk in.

Geen gemakkelijke kost dus en dat was aan het enthousiasme van het publiek wel een beetje te merken. Geheel ten onrechte want Joana & The Wolf was de grote verrassing van Waterpop, ook als was het een last minute boeking.

The Deaf stond 2 jaar geleden op PleinOpen en het oordeel was toen: veel geschreeuw en weinig wol. Weinig bijgeleerd in de tussentijd, met uitzondering van een paar rustiger nummers die opeens wel lekker klonken. Vergeet dat schreeuwen, ga vooral zingen.

Over Peter Pan Speedrock valt weinig meer te zeggen. Al jaren een fenomeen, doet het altijd goed en gaat er volop tegenaan. Eindelijk eens een keer live gezien, dat moest er toch eindelijk eens van komen.Het publiek deinde heftig, het bier vloog rijkelijk, dus dan weet je dat het goed zit.

Saint Jude werd voorgesteld als een kruising tussen The Faces en Janis Joplin, The Rolling Stones met een zangeres in plaats van Mick Jagger dus dat zou wat worden. Zangeres Lynne Jackaman is inderdaad heel goed, de band is uiterst professioneel en ze spelen een soort seventies southern blues. Maar wat ontbreekt is de diepgang, de emotie, die bijvoorbeeld Joplin en The Faces wel hadden. Aardig optreden, maar zonder de passie die het tot grote hoogten verhief.
Toch was Waterpop weer een groot succes omdat de sfeer altijd geweldig goed is, het is eigenlijk een hedendaagse versie van de dorpskermis, waar heel het dorp elkaar tegenkomt met in plaats van kermisattracties goede muziek. Op dat vlak waren er verrassingen in de vorm van The Upstairs, Blaudzun, The Bluegrass Boogiemen en Joana & The Wolf. Reden genoeg om volgend jaar weer terug te komen.

LINKS:
Waterpop
Dirk Scheele & Band
The Upstairs
Blaudzun
Dÿse
Go Back to The Zoo
Pure Reason Revolution
Bluegrass Boogiemen
Irieginal Abraham
Joana & The Wolf
The Deaf
Peter Pan Speedrock
Saint Jude

Plein Open in Den Haag

Bijna 30 graden en een niet al te felle zon maakten van het Plein Open Festival al bij voorbaat een succes, nog voordat er een noot gespeeld was. Het door het Haags Pop Centrum georganiseerde festival is vooral een podium voor jonge Haagse bands, maar er is meer.

Er waren 2 podia: Main Stage en The Underground. Eerste band op The Underground waren de Burka Barbies, post-punk avant la lettre, zoals veel bands op dit podium.

Vervolgens speelde op het Main Stage de jonge (17/18 jaar) band So What. Goede gitaarpop met een eigen sound, hou ze in de gaten (bijvoorbeeld op 2 augustus op Schollenpop, zie agenda). Via Sellaband kunnen ze binnenkort hun eerste cd gaan opnemen.

Terug bij Underground was Tiger Counter of Drog Orkestar al begonnen. Deze tweemansformatie, ondersteund door elektronische drumbeats, mengt felle gitaren, harde zang en ondersteunende toetsen tot een heel eigen geluid. Toch benieuwd hoe dat met een echte drummer en bassist klinkt.

Atombox op de Main Stage was muzikaal gezien best goed, maar het mist de band aan uitstraling. Iets te introvert om echt indruk te maken. Oogcontact met het publiek kan echt geen kwaad.

De hiphop formatie Kern Koppen is juist een en al contact met het publiek. We zagen ze al eerder in juni met Michael Varekamps Urban Roots op de Grote Markt in Den Haag en waren toen niet zo onder de indruk. Maar dat was een gelegenheidsformatie en dit was hun eigen ding. Goed!

Bij optredens maken ze altijd al gebruik van een live drummer en bassist, maar tegen het einde van de set kwam een groot deel van de band Splendid erbij. En ook voor niet hiphop liefhebbers was dit een boeiend optreden. (2 augustus staan ze op Schollenpop, zie de agenda, kijken wie er dan meespelen).

Dat Splendid meedeed met Kern Koppen had er natuurlijk alles mee te maken dat ze de volgende groep op de Main Stage waren. Aangekondigd als een raggae-band bleken ze veel meer te zijn: een combinatie van raggae, rock, hiphop en jazz. Verrassend en vernieuwend, zeer de moeite waard.

Ondertussen op het Undergroundpodium speelde Lawn de sterren van de hemel. Overdonderend soms, klein ook. Een heftig goede gitaar band.

Daarna zakte het niveau op de Main Stage, de seventies/eighties band de Hot Stewards stegen niet uit boven het niveau van zeg The Sweet of de Dolly Dots. Meezingers en polonaises, ga weg. Knietje!

Gelukkig was er nog Mexican Holiday op de Underground Stage, een kruising tussen Dick Dale en hardcore punk, met vleugjes X-Ray Specs erin. Schitterend maar veel te kort.

Ook Bonne Aparte was een revelatie, nooit van gehoord, maar interessant met hun Sonic Youth-achtige (maar ook net weer niet) optreden.

The Deaf op de Main Stage ondertussen klonk op papier goed maar kon live niet echt boeien. Veel geschreeuw en weinig wol. Jammer. Ook het slotconcert van Beef, inclusief blazers, was misschien leuk voor raggae fanaten, maar viel wat tegen. Kwestie van smaak, want muzikaal gezien was het zeker niet slecht, maar het was te voorspelbaar.

Al met al was het een interessant festival, met veel jong en (nog) onbekend talent. Het was gezellig druk, hoewel er best nog wat publiek bij had gekund, en ondanks de wat kille omgeving was het een sfeervol, gezellig festival.

LINKS:
Plein Open
Burka Barbies
So What
Atombox
Kern Koppen
Splendid
Lawn
The Hot Stewards
Mexican Holiday
Bonne Aparte
The Deaf
Beef