Net als vorige week bij Schollenpop waren de weersvooruitzichten voor
Waterpop ronduit slecht. Maar net als vorige week klopte er niets van, het was weer een zonovergoten dag, nu in Wateringen. Genieten dus voor jong en oud, om te beginnen met theatergroep
Samba Salad, muziek speciaal voor de jongste kinderen.
Voorafgaand aan Waterpop is er een bandjescompetitie, Waterproof, gewonnen door
Andere Koek! en die mogen dus openen op podium 2. Een vrolijke, Nederlandstalige, ska-feestband, die ondanks het vroege tijdstip het publiek aan het meezingen, -dansen, -klappen en -springen krijgt.
Als altijd loopt er ook straattheater rond, zoals deze springende kikker, die met iedereen een praatje maakt. Ook een stel kabouters en een trio van Kerstman, Sinterklaas en Paashaas zijn aanwezig.
Maar dan gaat de muziek serieus van start met om te beginnen
Wooden Saints op podium 3. Onlangs nog gezien op het Peel Slowly And See Festival in de Q-Bus in Leiden. Was toen een kleine bezetting met z'n zessen en dat smaakte naar meer. Nu de complete band, met z'n tienen, en dat is nóg overtuigender. Prachtige, soms dromerige, soms rockende indie-folk-pop van de bovenste plank!
Op podium 1 vervolgens, er is nooit een pauze, de muziek rouleert over de drie podia, de jonge band
Apneu. Wel van gehoord, maar nog niet gezien en dat blijkt een aangename verrassing. Uitstekende garage-punkband uit Amsterdam waar je blij van wordt, zeker als Buzzcocks fan!
Nieuw sinds vorig jaar is ook beeldende kunst op Waterpop. Twee installaties door Westlandse kunstenaars zoals deze Krachten Bundelen van
Marleen van Heijningen die geïnspireerd is op de kassencultuur in deze streek.
Terug naar de muziek, waar
The Posies uit Amerika een perfecte melodieuze rockshow neerzetten. Bestaan al 25 jaar en doen het nog altijd goed. Veel enthousiaste meezingende fans ook in het publiek, dat speciaal hiervoor naar Wateringen is gekomen. Het gastoptreden van zangeres
Eva Auad maakt het helemaal bijzonder!
Uit Belgie komen de uiterst beschaafde metalheads van
Diablo Blvd. Wat is dat toch met die metalbands dat ze opkomen terwijl er al muziek speelt (klinkt als iets van Wagner vandaag), maar neemt niet weg dat ze een prima set neerzetten. Innemende en communicatieve zanger, die zich bijna verontschuldigt dat hij op dit familiefestival staat. Hoeft niet, Wateringen kan deze band helemaal hebben.
Drie jaar geleden speelde de Eindhovense band
Hunting The Robot al tijdens de Popronde in Dranklokaal De WW in Leiden, in de tussentijd zijn ze niet stil blijven staan en met hun strakke Afro-indie-rock is het een stuk avontuurlijker geworden. Zo blijkt de Popronde, en hard werken, een ideale opstap te zijn naar bijvoorbeeld Waterpop, ook al duurt het bijna drie jaar. De aanhouder wint.
Bells of Youth daarentegen is eigenlijk pas begin dit jaar doorgebroken, mede dankzij een optreden bij De Wereld Draait Door. In maart voor het eerst gezien in
De Tuin van de Smid in Leiden bij de aankondiging van het
Wildernis Festival (waar ze op 24 augustus weer te zien zijn, aanrader!) Dat was toen een kleine indoor show, nu pakken ze vijfstemmig helemaal uit, wat een goede band!
Min of meer bekende groepen, die steeds beter worden, tegenkomen op een festival is altijd leuk, maar het leukste zijn de onverwachte verrassingen. En dat is dus
Heymoonshaker, een duo van straatmuzikanten uit Engeland. De ene is een human beatbox, de ander een rauwe blueszanger/gitarist. Heftig! Kost de gitarist ook wel enkele snaren, maar de beatbox vult het prima op.
O ja, dan komt er ook weer zo'n stel straattheatermakers voorbij, het moet niet gekker worden. Maar de sfeer is hier weer helemaal gezellig. Waterpop valt met Werfpop en Schollenpop in de categorie altijd leuke festivals, goede muziek en bijna altijd wel een paar verrassende optredens.
The Hypnotic Eye heeft op het laatste moment moeten afzeggen en waar haal je dan zo snel nog een vervanger vandaan? Uit Den Haag dus,
Hallo Venray vult de opengevallen plek prima in. Afgelopen maart nog instore gezien bij
Velvet Leiden, maar dit is toch wel even wat anders. Beginnen met een ouder nummer, maar daarna toch snel over op de nieuwste cd, helemaal goed!
Voor de (MuziekGezien's) zevende keer op rij is
Waterpop een muzikaal succes (er komt nog meer, maar het is genoeg zo), bekende bands die zich van een andere, beste kant laten zien als
Wooden Saints en
Bells of Youth, en nieuwe verrassingen, met name
Apneu en
Heymoonshaker. Tot volgend jaar dus maar weer!
LINKS:
Samba Salad
Andere Koek!
Wooden Saints
Apneu
Marleen van Heijningen
Posies
Diablo Blvd
Hunting the Robot
Bells of Youth
Heymoonshaker
Hallo Venray
Waterpop
Waterpop in Wateringen is zo'n festival waar je terug blijft komen als je er een keer geweest bent. Goede sfeer, goede muziek en goed georganiseerd. En het is een festival voor alle leeftijden, speciaal voor de kleintjes is er een kinderhoek ingericht waar ze kunnen knutselen, geschminkt worden, etcetera en de openingsact is steevast gericht op kinderen. Dit jaar staat er de Belgische Kapitein Winokio. Kinderen blij, zingen en klappen volop mee.
En daarna blijven die kinderen heus nog wel even rondhangen voor de andere bands zoals de Flying Flapjacks, winnaars van Waterproof, de jaarlijkse voorronde van Waterpop.
Ralph de Jongh & Crazy Hearts is een Nederlandse bluesrock formatie die in relatief korte tijd het land aan het veroveren is. Het repertoire is misschien wat traditioneel, de band weet er toch een eigentijdse draai aan te geven. Maar het is vooral de zang van Ralph de Jongh die dit vijftal boven het gemiddelde bluesniveau tilt.
Uit Eindhoven komt de groep Candybar Planet, een band die al sinds 2002 niet meer bestaat. Maar af en toe geven ze nog wel eens een reunieconcert, zoals vandaag op Waterpop. Vuige rock die nog het meest een beetje aan MC5 doet denken, een moshpitje is snel gevormd. Het optreden eindigd met een prima versie van Helter Skelter.
En hoewel de muziek continue doorgaat op de drie podia is er ook nog ruimte voor (theatrale) tussenacts. Zoals The Fournicatours, akoestische bluegrass-punk. Vanwege de regen die inmiddels zachtjes begint te vallen hebben ze een droog heenkomen onder wat bomen gezocht, en dan is het moeilijk om boven het geweld van de podia uit te komen.
Vreemde wezens lopen er altijd rond op Waterpop zoals hier Die Quassler, van het Duitse theatergezelschap FoolPool. En iedereen wil ze knuffelen en met ze op de foto.
Het Trio Hysterica marcheert met z'n vieren, met trommels en tamboerijn over het festivalterrein, en even later, tijdens het optreden van Kensington zelfs even óp het podium.
Kensington stond vorige maand nog in Leiden op Werfpop en overtuigen ook vandaag, net zo als toen. Nummers als So Am I en Let Go zet de bezoekers op hun kop. Want ondanks dat het nog steeds regent blijft het grootste deel van het publiek gewoon aanwezig. Plu op, poncho aan, maakt het uit, het waait bijna niet en het is niet koud.
Een van de publiekstrekkers is de Belgische band Hooverphonic, een rustpunt in de programmering. Want daarop staat toch vooral stevige rock en hier wordt het publiek getrakteerd op melodische, meeslepende nummers. Het nummer Vinegar & Salt met alleen zang en piano is imponerend.
Maar dan weer terug naar de keiharde werkelijkheid van Shaking Godspeed met een knalgoede set retro-garage rock. Hebben duidelijk gesnoept uit de platenkasten van hun ouders. 40 minuten pure energie op de planken, eigenlijk de enige echte verrassing op deze editie.
En terwijl het nog steeds regent als de band begint en ze uitkijken op een zee van paraplu's, krijgen zij het voor elkaar, tegen het einde van hun optreden wordt het eindelijk weer droog!
Over pure energie gesproken, die komt ook om de hoek kijken bij Phantom Four & The Arguido en dan vooral de laatste, vroeger bekend als Rude Boy. Surfpop goes hiphop en andersom zeg maar. Mooie uitvoering van A Forest van The Cure, Teenage Kicks van The Undertones gaat helaas een beetje onder in banaliteiten. Zonde.
Vanderbuyst is een degelijke Nederlandse hard rock/heavy metal formatie. Lekker onvervalst ertegenaan. Niets nieuws onder de zon, maar ze geven zich helemaal. En over zon gesproken, die laat zich zo nu en dan ook even zien en op het festivalterrein wordt het steeds drukker.
De Jon Amor Bluesgroup is geworteld in de Britse bluestraditie. Behoorlijk veel ellende in stevige up-tempo nummers. Goed en degelijk gespeeld, genieten met een biertje in de hand.
En dan staan er weer een stel Belgen op het podium. De groep Balthazar speelt een set intrigerende muziek waar je in het begin geen touw aan vast kunt knopen, maar gaandeweg het optreden steeds boeiender wordt. Niks catchy liedjes, laat het publiek maar werken voor zijn genot. Ondanks dat is dit toch een beetje de tweede verrassing van de dag.
Fishbone bestaat al meer dan dertig jaar en zoals dat wel vaker gaat bij Amerikaanse bands die al zolang bestaan is het een goed geöliede machine die een prima funk optreden neerzetten zonder dat de vlam echt in de pan slaat. Goed, maar net iets te gladjes.
