Bijzondere kunstmanifestatie in Zoetermeer

Lichel van den Ende is een beeldend kunstenaar uit Den Haag die Wearable Art maakt. Voor zijn project De Allerlangste had hij Zoetermeer uitgekozen met medewerking van Terra Art Projects. Na maanden voorbereiding was het de bedoeling vandaag de allerlangste bruidssleep ooit uit te rollen. 200 'bruiden' lopen hier het Dobbepark in om de klus te klaren.

Lichel van den Ende (rechts) hield alles in de gaten en hielp hier en daar een handje mee. Want dat was wel nodig. Toen hij aan dit project begon stond het record nog op zo'n 1500 meter, maar tijdens het maken van de sleep werd dat verbroken door een Chinese sleep van 2100 meter.

Het duurde dan ook even voordat de sleep was uitgerold, maar het leverde wel een spectaculair beeld op van al die bruiden rondom de Dobbeplas. Een vervreemdende performance, dat wel, maar heel bijzonder. De duizenden bezoekers genoten er in elk geval van, of er nu records gebroken werden of niet.

Maar wil je in het Guinness Book of Records komen dan is er een notaris nodig om alles te controleren. Gelukkig was hij duidelijk herkenbaar, want getooid in één van Lichel's creaties. Hier is hij bezig de lengte van de sleep op te meten, een flinke wandeling zou blijken.

Daarna volgde er nog een picknick op de sleep voor alle aanwezigen om het tweede record te vestigen: de grootste picknick op één picknickkleed. Allerlei performers in prachtige creaties van Lichel deelden kussentjes, eten, drinken, bestek, etc uit. Omdat het uitrollen zo'n twee uur duurde was het iets rustiger geworden, maar nog altijd was er veel publiek.

En natuurlijk was er ook muziek, zoals deze twee muzikanten in voorbeelden van Wearable Art. Tijdens de picknick werd bekend gemaakt dat beide records gebroken waren: de sleep was bijna 2500 meter lang en er waren ruim 800 deelnemers aan de picknick.

De bruiden waren vooraf in processie door de Dorpsstraat komen rijden, aangevuld met een aantal oude brandweerauto's. Op één daarvan zat een groep djembe spelers, die ook in het park bleven doorspelen. Vanaf het Dobbe eiland klonken ook nog eens mysterieuze klanken die uit een laptop bleken te komen.

En er speelde ook nog een Latin bandje. Wel leuk, maar op het verkeerde moment. Ze speelden namelijk tijdens het uitrollen van de sleep en ze waren beter tot hun recht gekomen tijdens de picknick. Maar ja dat is onze mening.
Een megaperformance, twee wereldrecords, een unieke kans om Zoetermeer op de kaart te zetten. Maar de afdeling Citymarketing zat zeker weer eens te slapen, want buiten de gemeentegrenzen wist bijna niemand hier iets van. Dom!
Want het was een geweldige happening, niet alleen de bruiden en de sleep, maar ook nog eens die tientallen Wearable Art creaties/performers die de hele middag door het park liepen. Een evenement van het hoogste niveau.

LINKS:
Lichel van den Ende
Lichel's weblog
Terra Art Projects
veel meer foto's

Sarphatipark 125 jaar in teken van mussen

Zelden was Dr. John's Right Place, Wrong Time meer van toepassing dan deze zaterdag in het Sarphatipark. Terwijl overal in het land de zon scheen, vielen hier om de haverklap buien. En daar stond ik dan met mijn huismushuizenbouwplaten. Gelukkig zijn ze weerbestendig.

Er was van alles te doen, rondleidingen, tentoonstellingen, informatiepunten, de opening van het Liefdesbruggetje, een kostuumdrama en kinderworkshops.
In de loop van de middag zong het Tatikoor a-capella een aantal popsongs, van Barbara Ann tot Happy Together. Recht tegenover het huismushuiskraampje, ik zat eerste rang dus.
Het was een gezellig buurtfeest, maar als het niet geregend had was het vast en zeker een topdag geweest, nu was het heel gezellig, maar helaas veel te rustig.

LINKS:
Sarphatipark
Huismushuis
Tatikoor

Jazz Hillegersberg steeds breder

Jazz Hillegersberg vierde dit jaar zijn 25ste editie en pakte ook dit jaar weer flink uit. Op de derde dag opende het met het Nomi Rosenberg Trio, die we daar vorig jaar ook al zagen. Gypsy jazz van het zuiverste water en als altijd virtuoos.

De belangrijkste reden om deze dag uit te kiezen was het optreden van Bertus Borgers & The Foyer Rock Band. Tegenwoordig speelt hij meer rock dan ooit en nog Nederlandstalige teksten ook, licht filosofisch en soms melancholisch. Nederlandstalig hoeft niet altijd platvloers te zijn.

Saxofonist en zanger (en heel even gitarist) Bertus Borgers is vooral bekend van Sweet D'Buster, zijn werk voor de Golden Earring en als oprichter van de Popacademie. Hij treedt niet vaak op met zijn eigen repertoire, dus dit was een mooie gelegenheid hem eens te zien.

De Foyer Rock Band is zijn begeleidingsband zonder vaste samenstelling. Op de cd Z.G.A.N. uit 1993 kende elk nummer zijn eigen bandsamenstelling. Zijn broer Ruud Borgers speelde toen en nu prima gitaar en het grootste deel van het optreden bestond uit nummers van die cd.

Luuk speelde bas (achternaam niet goed verstaan) maar deed het uitstekend. Het repertoire was vooral rock en rhythm & blues, maar speciaal voor dit optreden, "omdat het een jazzfestival is" hadden ze een nummer van Thelonius Monk ingestudeerd. Blijkt deze rockband ook uitstekend jazz te kunnen spelen!

Drummer Koen was ook uitstekend op dreef en vormde een prima duo met Luuk op de bas. Hoogtepunten van het optreden waren toch de oude Sweet D'Busternummers (o.a. Bread, Hard Stone Jungle en Still Believe), die veel funkier en jazzier waren dan het nieuwe repertoire. En ijzersterke nummers waren en zijn het. Bertus Borgers is nog steeds een van Nederlands beste saxofonisten en bij een optreden niet afhankelijk is van zijn oude successen, maar met het nieuwe materiaal ook weet te overtuigen. 90 minuten dik genieten!

Daardoor helaas wel het grootste deel van het optreden van Monsieur Dubois gemist, maar ja, die zijn wel vaker te zien. Maar het laatste nummer klonk uitstekend en volgens het publiek was de rest ook puik. Vorig jaar zagen we Monsieur Dubois ook al in Hillegersberg, maar toen met Joeseph Bowie.

Ook al eerder zagen we The Burrito's en dat bleek te kloppen, ze stonden hier al voor de 24ste keer. Lekkere vette blues met een prima mondharmonicaspeler. Het meest opvallende was verder de nieuwe lokatie van dit podium, dat verhuisd was naar de overkant van de straat.

En dan zijn er altijd de looporkesten, die her en der tussen de vier podia zijn te vinden. Lijkt er op dat dit een verdwijnend fenomeen dreigt te worden, want op de site en in het programma boekje is er weinig of niets over te vinden.

De looporkesten zijn meestal van een hoog dixieland gehalte, altijd leuk om tegen te komen en een waardevol intermezzo als er verder even niets te doen is. Wel in stand houden dus!

En er is altijd wel een looporkest dat juist weer helemaal uit de toon valt, op positieve wijze. Zoals dit bandje dat drie dames in het roze aanzette tot meezingen. Veel te leuk om in een (programmatisch) hoekje weg te stoppen.

Southern Comfort is een van alle markten thuis coverband, die hier een leuke mix van jazz en pop ten gehore bracht. Lekker easy-listening voor wie daar behoefte aan had. Volgend jaar weer?

Blue Voice zagen we ook al vorig jaar, weinig opwindend maar gedegen muzikanten. Lekker swingende bop zonder uitschieters. Een combinatie van eigen nummers en covers. Visueel een beetje statisch, de meest onbeweeglijke saxofonist in de muziekwereld.

Barking Dogs & George Kooymans waren er ook al vorig jaar en het repertoire was niet veel veranderd. Covers waarop George Kooymans meespeelde en oude(re) Earring nummers waarop George ook nog zong. Leuk voor Earring fans, verder niks mis mee, maar jazz? Nee!.

Tot besluit waren er nog de Jazz Invaders, donderdag nog gezien op het Rapenburgconcert in Leiden tussen het onweer door, nu hadden ze meer tijd. Net als Monsieur Dubois behoren ze tot het NuJazz gebeuren. Swingend feest verzekerd dus!

Kern van Jazz Invaders is drummer/producer/programmeur Phil Martin die dus behalve drumt ook zijn laptop in de gaten moet houden.

Rolf Delfos is soort van bandleider voor de rest en speelt ook zelf de sterren van de hemel.

Zangeres Linda Bloemhard deed maar de helft van het optreden mee, de overige nummers waren instrumentaal. Met haar soulvolle stem en de swingende muziek was het publiek zels geneigd om te dansen. Dancing in the Streets!

De overige muzikanten behoren niet tot de officiele groep, maar waren daarom niet minder. Kees op trompet en flugelhorn was bijvoorbeeld uitstekend.

De tweede saxofonist mocht er ook zijn, maar meer dan de naam Peter is niet voorradig. Jazz Hillegersberg is desondanks een heel gezellig festival, hoewel er erg veel sigaren gerookt worden.

Ook Erwin Hoorweg was niet van de partij, maar zijn vervanger was uitstekend.
Jazz Hillegersberg is een leuk festival, maar na drie keer zitten er misschien iets te veel herhalingen in. De programmering van Bertus Borgers en Jazz Invaders maakten dit bezoek toch weer zeer de moeite waard.

LINKS:
Jazz Hillegersberg
Bertus Borgers
Monsieur Dubois
Blue Voice
Barking Dogs
Jazz Invaders

Imagine in the Park hoogtepunt van dit festivalseizoen

Imagine in the Park is een nieuw festival in het Haagse Westbroekpark met music & spoken word en alles unplugged. Het klinkt simpel: een groot grasveld (Paradeterrein), acht minipodia rondom en drie of vier artiesten in een uur, en dat viermaal herhaald. Zou dat leuk zijn voor een uurtje? Of zou het wat langer interessant zijn?
Maar het was fantastisch van het begin tot het eind! Vooral de (spontane) interacties tussen de diverse artiesten maakten het memorabel. Volgend jaar graag weer!

Omdat het hier om muziek draait komt het gesproken woord er hier wat karig vanaf. Maar dichters maken vaak ook liedjes en die kom je hier dan weer wel tegen.
The Suburbs is een stevige rockband uit Scheveningen, stonden heel vaak op Schollenpop, Speelden hier als trio met zang, accordeon en drums. Begonnen wat stroef, maar kwamen er steeds beter in. Het nummer Rollercoaster stond garant voor veel publiek.

Het eerste optreden van Splendid was een solo optreden van Patrick. Rocksteady Sunshine dus, normaal doet hij dat met een hele band met blazers en al, nu dus solo met alleen een gitaar. Klasse.

Marne is bekend van Topstars maar is vooral een begenadigde singer/songwriter. Heeft ooit een akoestische cd uitgebracht en weet dus wat daarvoor komt kijken.

Na zijn set was het de beurt aan Erik Bevaart, maar die had ook nog een liedje. Samen, en met het publiek, speelden en zongen ze het nummer De Theorie. En dit leek de toon te zetten voor het hele festival: speel samen, werk samen, maak er samen iets extra's van.

Een van de beste Nederlandse gitaarbands is So What, maar om dat ook akoestisch waar te maken is niet makkelijk. Menige band valt dan door de mand, maar niet So What. Hun ijzersterke songs doen het zonder versterking minstens zo goed. Naast nummers van hun cd Tiptoes speelden ze ook een nieuw nummer.

Minder indruk maakte het duo van Hans Prins. Leuk en lief allemaal, maar de vonk sloeg niet helemaal over. Ze speelden een mix van eigen nummers en Stones covers.

Maar op het volgende podium stonden alweer de Gebroeders de Gier samen met Jo de Roeck een combinatie van music en spoken word te geven. Goede interactie van muzikant en dichters.

Het Dennis Wijmer kwartet is meer jazzy georienteerd, zingen Nederlandstalig en maakten er een gezellige boel van.

Laura Nijhuis is zangeres/gitariste van het Haagse power rock trio ReBelle. Hier zong en speelde ze dus helemaal alleen. Gevoelige ballads en stevige songs, heel mooi gezongen. Toch ook maar eens naar ReBelle gaan kijken.

Op het volgende podium speelde Ragmob lekkere Western Swing, de eerste keer met z'n vieren, de tweede keer met de accordeonist erbij. Nummers van Bob Wills, Johnny Cash en Commander Cody kwamen onder andere voorbij. Voordeel voor deze band was natuurlijk wel dat ze altijd al zonder versterking spelen, hooguit met een microfoon voor de zanger. Neemt niet weg dat het een prima optreden was dat veel publiek trok.

Meer oude muziek was er te horen bij Fat Cat, die een soort gypsy jazz spelen. Een soort Hot Club de France, maar dan op geheel eigen wijze. Leuk.

Zanger gitarist Jo de Roeck speelde eerder (en waarschijnlijk ook later) al met de gebroeders de Gier, maar hij had ook zijn eigen solo optredens. Vooral zijn rauwe, bluesachtige stem maakte indruk.

En het begint steeds gezelliger en drukker te worden vooral So What kan rekenen op een toenemende belangstelling. De jongens zijn helemaal warmgedraaid en bij het nummer Steady Eddy worden ze versterkt door Laura Nijhuis. Een heel andere Laura dan bij haar solo optredens.

Moonpilot is een nieuwe band met een bedachtzaam repertoire. Opvallend is het gebruik van de xylophoon als vervanging van het toetsenbord. Gaat helemaal goedkomen.

Na een eerste solo optreden van Patrick van Splendid kreeg hij later begeleiding van een gitarist en kon hij zich zelf helemaal op de zang concentreren. Heel bijzonder om raggae achtige muziek zo klein te horen. Maar het werkte wel.

Weer heel iets anders was het het optreden van zangeres en gitariste Julie Scott en accordeonist Roeland Drost. Weer zo'n optreden dat vraagt om nadere kennismaking.

KernKoppen is eigentijds, eigenwijs en eigenzinnig. Zonder microfoons, samples en effecten blijken ze net zo goed als met dat alles er op en er aan. En eindelijk zijn de teksten ook eens goed te verstaan!

En ze kregen er echt zin in, tijd voor een Kern Koppen jam. Patrick kwam er weer bij en ook Dennis Wijmer droeg zijn steentjue bij. De interactie sloeg nu echt toe.
Vorig jaar op Plein Open speelden ze een deel van hun optreden samen met Splendid, nu, kleinschaliger, weer.

En ook Moonpilot had zijn onorthodoxe metgezel gevonden in de vorm van Boozy. Puur gelul en een bedachtzame begeleiding bleken en prima duo te vormen.

Het vierde optreden van So What is alweer anders dan de eerdere drie. Als het publiek te ver van het podium blijft zitten nemen ze het heft in eigen handen en dragen het podium (1x2 meter) gewoon naar het publiek toe. Niet alleen zijn het uitstekende muzikanten met perfecte popsongs, het zijn ook nog eens entertainers, die ook een meezingnummer niet schuwen. Gewoon één van de beste live bands van Nederland, maar helaas veel te weinig te zien. Koop in elk geval hun cd Tiptoes

En de samenwerkingen groeiden: Moonpilot en Kern Koppen deden een geweldige set waar het publiek geen genoeg van kreeg. Maar ja, het was tijd voor de finale. Alle acht podia verhuisden naar het midden van het veld, het publiek verzamelde zich er omheen.

En het kon natuurlijk niet uitblijven, Sjaak Bral leidde de afsluiting in en zong zijn Nederlandstalige versie van Imagine, onder begeleiding van alle deelnemers van dit festival.

En tenslotte was er dan de grote finale waarbij iedereen, zowel artiesten als publiek, Imagine zongen. Beetje klef misschien, maar toch ook ontroerend. Gaf wel een goed beeld van de uitstekende sfeer in het Westbroekpark.
Al met al was het een onverwacht goed festival en eigenlijk het leukste en meest verrassende van deze zomer. Er is flink rondgegaan met de hoge hoed, hopelijk is dat voldoende basis voor een herhaling volgend jaar.

LINKS:
Suburbs
Splendid
Marne
So What
Laura Nijhuis
Ragmob
Moonpilot
Julie Scott
Kernkoppen
Sjaak Bral
Imagine in the Park