The Hague Jazz goede tweede dag

De tweede dag van The Hague Jazz had een uitstekend programma, maar geen enorme uitschieters, geen artiesten die je maar zelden op de Nederlandse podia ziet. Toch was er veel te genieten, zoals Amina Figarova met haar sextet. Speelt over de hele wereld en af en toe ook in Nederland. Zagen haar een aantal jaren geleden op het Brosella festival in Brussel, tijd om nog eens te gaan kijken. Wat ons toen ook al beviel is dat ze vooral eigen composities speelt, het was een prachtig concert.
Verrassend voor ons was de aanwezigheid van Jeroen Vierdag op contrabas omdat we hem vooral kennen van The Ploctones en het Bart Wirtz kwartet en dan op een elektrische bas met een totaal ander repertoire.

Van een heel ander kaliber was de Joris Teepe Big Band. Joris zagen we gisteren nog met zijn sextet, nu was speciaal voor The Hague Jazz zijn hele bigband uit New York overgevlogen. Ook hier werden weer veelvuldig borden opgehouden met de naam van de solisten, maar ook kleinere met aanwijzingen voor de muzikanten.

Maar het ging natuurlijk om de muziek en die was zonder meer verrassend, geen standards waar big bands vaak heel goed in zijn, maar allemaal eigen composities. Verrassend en vernieuwend en reden genoeg om de cd We Take No Prisoners gelijk maar aan te schaffen.

De zaal waar we de meeste tijd doorbrachten tijdens het festival was onbetwist Glen´s Blue Note. Geprogrammeerd door Pure Jazz in een eerste, en wat ons betreft geslaagde, samenwerking tussen Pure Jazz en The Hague Jazz. Hier werden nieuwe wegen ingeslagen, nieuwe richtingen gezocht en samenwerkingen opgezet.
Gisteren zagen we daar onder andere de indrukwekkende Obama Suite, vandaag bleek de zaal vaak te klein om al het publiek te kunnen bevatten. Ook bij het optreden van Eric Vloeimans met 3/4 Gatecrash (zonder Jeroen van Vliet), Soundscaper Banabila en de Korzo dancers. Het was pure improvisatie, zowel van muzikanten als dansers en dat brengt natuurlijk een zeker risico mee. Grenzen verleggen is natuurlijk een zoektocht die niet altijd goed aankomt. Hoewel het bij vlagen boeiend was en iedereen vreselijk zijn best deed, moet deze grens nog behoorlijk verkend worden. Na een half uur hadden we het helaas wel gezien.

Midden in het centrale trappenhuis stond ondertussen de 14 koppige OhnO! Jazzband te spelen. Een leuke spektakel band die allerlei stijlen jazz speelt en het trappenhuis aardig op zijn kop zette (en verstopte).

Courtney Pine was op papier een van de hoogtepunten van deze dag en de muzikanten waren allemaal geweldig en Courtney stak daar dan nog eens bovenuit, maar of het nu door de keuze van het repertoire kwam (dit concert was onderdeel van zijn Transition in Traditions tour, een ode aan Sidney Bechet) of de wat aanmatigende houding van Courtney, ons kon het niet overtuigen. Jammer, we hadden er meer van verwacht.

Heel anders was het bij Sven Hammond Soul, hier vlogen de vonken er vanaf en de zaal was afgeladen vol, het podium was alleen vanuit de verte zichtbaar. Maar beter dat dan dat de zaal half leeg is, dat komt wel goed met Sven Hammond Soul. Het klonk in iedergeval minstens zo goed als afgelopen woensdag.

Volgende dat op ons programma stond waren de Vito Brothers met hun 50 years Kind of Blue-Miles Davis tribute. Maar ondertussen wist iedereen dat er in Glen´s Blue Note bijzondere dingen gebeurden. Konden we er bij Eric Vloeimans nog maar op het nippertje is, nu was het onmogelijk.
Ook bij Lavalu was de zaal stampend vol, gelukkig was een groot deel van de stoelen eruit gehaald, zodat er meer publiek in kon. En Lavalu was natuurlijk weer geweldig, maar dat hadden we ook niet anders verwacht. De zaal lag aan haar voeten en zong en klapte overal mee.

Toch nog even terug naar de Vito Brothers waar het inmiddels aanmerkelijk rustiger is geworden. We snappen al snel waarom, de muziek klinkt prima maar het is visueel niet aantrekkelijk. De muzikanten zitten namelijk achter een groot filmdoek waarop een video te zien is en waar doorheen de muziekanten te zien zouden moeten zijn. Op de site van de Vito Brothers is een filmpje te zien van wat de bedoeling was, maar hier kwam dat echt niet uit de verf.

Want dit gebeurde er allemaal achter het scherm, maar alleen de drummer en de laptop waren enigzins te zien. Maar de muziek klonk geweldig, eind deze maand staan ze op het Zenithfestival in Den Haag met een extended versie. Zeer aan te bevelen, als de be- c.q. uitlichting maar iets beter is dan.

Ondertussen begint het festival op zijn einde te lopen, nog even een blik in de akelig lege zaal bij Nils Landgren geworpen. Strakke funk met veel blazers, maar omdat dan tegelijk te programmeren met Kool & The Gang (waar geen inkomen af uitgaan aan was, zo vol was het daar) is achteraf gezien misschien niet zo verstandig.

Op weg naar de uitgang ook nog even het einde van het optreden van het altijd goede optreden van Barnicle Bill gezien en toen naar huis.
De vijfde editie van The Hague Jazz was een goede, maar niet spectaculaire. Echt grote namen ontbraken of waren gewoon niet goed genoeg (meer), met uitzondering van Wayne Shorter natuurlijk, en veel Nederlandse groepen zagen we het afgelopen jaar ook al elders of gaan we deze zomer nog ergens kunnen zien. Er viel veel te genieten maar het ontbrak enigzins aan verrassingen.
Maar dé verrassing van dit festival was de Joris Teepe Big Band en het onbetwiste hoogtepunt was gisteren de Obama Suite van Michael Varekamp, en dat hadden we voor geen goud willen missen.

LINKS:
The Hague Jazz
Amina Figarova
Joris Teepe
Eric Vloeimans
Banabila
OhnO! Jazzband
Courtney Pine
Sven Hammond Soul
Lavalu
Vito Brothers
Nils Landgren
Barnicle Bill

Pure Jazz Preview rocks!

De Pure Jazz Preview is onderdeel van The Hague Festivals en is er om reclame te maken voor het Pure Jazz Festival in september, maar heeft er muzikaal eigenlijk niets mee te maken, maar zorgde wel voor een interessante avond.
Einstein Barbie opende de avond met een kruising tussen jazz, pop, funk en soul.

Blikvangers waren natuurlijk Michelle Cortens, celliste en zangeres en zangeres en componiste Stella Bergsma. Een lekkere, dansbare opwarmer voor deze avond.

Daarna kwam de Club van Rome, de ontdekking van de avond. Jazz meets Pink Floyd, maar dan de Floyd van Interstellar Overdrive en Carefull with that Axe Eugene, de ouwe Floyd dus.

Yuri Honing was geweldig op zijn sax, idere keer dat we hem zien wordt hij beter.Het lijkt wel of hij de traditionelere jazz vaarwel heeft gezegd en op zoek is naar nieuwe richtingen met Wired Paradise en deze Club van Rome.

Stef van Es speelt ook gitaar in Wire3d Paradise, maar heeft hier een veel prominentere rol, met samples en effecten. Samen met Yuri is hij de kern van de Club van Rome. Een muzikaal hoogtepunt.

De basis voor al deze escapades waren de drummer en bassist (Mark Haanstra, die we vorige week ook al in Den Haag zagen in eeb heel andere ambience). Dit optreden van de Club van Rome was heel goed, willen we graag meer van zien.

Sluitstuk van de avond was Lady Linn & The Magnificent Seven. Lekkerte swing-jazz uit Belgie. Een kleine Big Band met zangerers, gezellig maar niet erg verrassend.

Goede zangeres overigens, die in een aantal nummers ook nog achter de vleugel kroop. Bij vlagen deed ze een beetje aan zangeressen als Adele of Duffy denken. In elk geval liet Lady Linn de Grote Markt dansen.
LINKS:
Einstein Barbie
Yuri Honing
Stef van Es
Lady Linn
The Hague Festivals
Pure Jazz

Pure Jazz in Den Haag

Het Pure Jazz festival is een beetje het sluitstuk van het festivalseizoen, volgende week nog Zoetermeer Jazz en dat is het dan in deze regio. Nadeel is dan dat veel van de groepen die optreden dit jaar al eens ergens speelden, de helft van het programma zagen we al eens eerder dit jaar.

Eigenlijk was het bijprogramma op het Rabbijn Maarssenplein wel zo interessant. Daar speelde het Stef van Es Project een prachtige set met zangeres Rachel Gould in de hoofdrol. Klassiek, maar dus pure jazznummers, soms wat té ingetogen en subtiel voor de lokatie, met een speeltuintje en winkelend publiek in de buurt.

Gitarist Stef van Es was goed op dreef, Noah Nicholl (bas) en Thorston Grau (drums) hielden er het tempo in en Chris Johanson maakte het geheel af op tenorsax. Lekkere laidback jazz, jammer dat de zon niet scheen.

Daarna was het tijd voor het Eef van Breen Quartet. Nog nooit eerder gehoord, en zeer de moeite waard. Een internationaal gezelschap met Italianen op drums (Antonio Pisano) en bas (Francesco Angiuli) en Walter Wolf, een Fin, op keyboards.

Eef speelt trompet en Flugel, maar zingt en scat ook. En hoe!

Hier speelt hij trompet, maar hij speelde even goed op Flugelhorn,

Slotoptreden op het Rabbijn Maarssenplein was Wijnen, Winter & Larssen met special guest Miguel Martinez op sax. Kwam het bij Stef van Es langzaam op gang, bij Bob Wijnen sloeg bijna direct de vlam in de pan.

Gastsaxofonist Miquel Martinez speelde geweldig.

René Winter drumde de sterren van de hemel. We zagen hem al diverse malen in andere bands, maar hier heeft hij zijn draai helemaal gevonden.

Jens Larsen, de 'nieuwe' gitarist van de band speelde mooie solo's, zonder het optreden te overheersen. De afwisseling met de saxofoon, maar ook de duetten waren schitterend.

Kern van de band was natuurlijk Bob Wijnen, met zijn stampende en dampende Hammondgeluiden. Jammer dat het geen echt Hammondorgel was. En achter al deze toetsenborden was hij ook amper te zien. Een band om in de gaten te houden.

Op het Rabbijn Maarssenplein was het toen afgelopen, maar elders ging het nog door, zoals in de RTVWest studio in het Mercure Hotel. Daar traden onder andere Neco Novellas op en er was een sessie met onder andere Bas van Lier op toetsen Harry Emmery op bas, Michael Varekamp op trompet en Hans Dijkstal op saxofoon, als opwarmer voor de Supersessie later op de avond.
Pure Jazz is een gezellig festival, maar de lokatie is niet ideaal. Het Theater aan het Spui was te klein voor alle belangstelling, het Spui is toch echt wel een barriere tussen Theater en tent, en het Rabbijn Maarssenplein is blijkbaar net iets te ver weg, want ondanks de prima muziek was het er nooit echt druk. En dat was jammer.

LINKS:
Stef van Es (soon online)
Eef van Breen
Wijnen, Winter & Larsen
Bas van Lier
Harry Emmery
Michael Varekamp
Pure Jazz

Urban Roots in Den Haag

Zaterdagavond speelde, ter promotie van het Pure Jazz festival in september, Urban Roots op de Grote Markt in Den Haag.

Urban Roots wil jazz en hip hop verbinden onder leiding van trompettist Michael Varekamp en rapper Andy Ninvalle en met onder andere Harry Emmery op bas, Erik Hoeke op drums en Wiboud Burkens achter de toetsen. Het begon met deze kern en Jerome Hol op gitaar en een ons onbekende saxofonist. Swingende hip hop jazz van de bovenste plank.

Na de eerste set kwamen er diverse rappers/MC's bij zoals de Homer MC (van de New Groove Habits), de lokale Broertjes en Baba Israel. Was de eerste set nog echt een fusion tussen jazz en hip hop, daarna kreeg de rap de overhand.

De derde set was weer wat meer jazz, met onder andere So What, maar de temperatuur daalde, tijd om naar huis te gaan. Was het een zwoele zomeravond geweest dan waren we vast wat langer gebleven. Toch was het een optreden dat zeker de moeite waard was en de dagschotel van de Boterwaag is ook een aanrader.
LINKS:
Michael Varekamp
Baba Israel