Moke goed op dreef

De avond begint in het LVC met de Leids/Amsterdamse groep Villeneuf in een kleine, semi akoestische bezetting zonder bassist. Ze maken er een mooie set van en weten een groot deel van het publiek te boeien en dat is toch altijd een goed teken als je 'slechts' voorprogramma bent. Over twee weken zijn ze, waarschijnlijk nóg kleinschaliger, te zien tijdens het Stukafest in Leiden.

Maar waar het publiek natuurlijk echt voor kwam was natuurlijk Moke. Al vaker gezien deze Amsterdamse gitaarband op diverse festivals en afgelopen september nog akoestisch bij Velvet. Ze spelen hun nieuwe cd Collider, waarmee ze nieuwe wegen zijn ingeslagen. Best voor te stellen natuurlijk, maar het nieuwe materiaal weet niet altijd te overtuigen.
Burning the Ground staat natuurlijk als een huis en evenals de band na al die jaren natuurlijk. Het is allemaal wat theatraler, wat rustiger geworden en mist het vuur van de oude Moke. Het is een mooi concert en de band is goed op dreef, maar toch heb je het gevoel dat er iets ontbreekt.

LINKS:
Villeneuf
Moke
LVC

Weer een druk dagje in Leiden

Je zou zeggen dat het in het weekend voor de 3 octoberviering wel even wat rustiger is in Leiden. Nou, niets is minder waar, want de zondag begint alweer vroeg met een optreden van Moke in de Velvet. Vanwege alle voorbereidingen voor 3 october, je gelooft echt niet wat daar allemaal bij komt kijken, lukt het niet om drums en apparatuur op tijd ter plaatse te krijgen, dus wat overblijft is een akoestisch optreden en dat is dan juist wel weer verrassend. Een geslaagd experiment met vooral veel nummers van hun nieuwe lp/cd Collider.

En dat alles in het kader van het Verrassend WinkelWeekend dat Leiden ook vandaag weer vol zet met theater en muziek. In De Waag speelt Port of Call een mooi concertje met bijna allemaal eigen nummers, en ook een nummer van Long Conversations. Goede singer-songwriter uit Rijnsburg, die wel wat meer aandacht in Leiden verdient.

En dan gaat het helemaal mis, om drie uur zijn er drie optredens die je allemaal niet wilt missen, maar dat is dus onmogelijk. The Soulbites in Van der Werff, Esmerine in Scheltema en de cd presentatie van Lou Guldemond's That's It! in de Q-Bus. Gekozen voor het laatste omdat het een (waarschijnlijk) eenmalig optreden is, met onder andere Peter Tiehuis, Tom Beek en Lo van Gorp. Leuk, funky fusion optreden en een volle bak in de Q-Bus!

En dan weer even terug naar het 3 october gebeuren, er zijn al diverse warming ups aan de gang en een big band op het Burchtplein is er daar één van. Net als vorig jaar is dat Let's Swing uit Delft, een prima band met een goede zanger en een uitstekende zangeres. Net op tijd om nog een staartje van mee te pikken.

In de tuinzaal van De Burcht is ondertussen iets aparts aan de gang. De PopQuiz waaraan een kleine 30 teams deelnemen. In groepen van vijf tot tien personen geven ze antwoord op de meest bizarre muziekvragen. De hard-rock ronde heeft er zelfs een eigen band erbij.

En er zijn van die dingen die nooit veranderen, in De Twee Spieghels is er altijd op zondagmiddag een jazzoptreden. Vandaag van drummer Niek de Bruijn met een jong stel andere muzikanten. Spelen vooral standards, het kabbelt lekker door, aangenaam om naar te luisteren, maar er zit vast meer in dit kwartet. Het is weer een leuke en drukke muziekdag in Leiden, veel afwisseling en veel (jong) talent, genieten weer!

LINKS:
Moke
Velvet
Burning the Ground @VelvetLeiden op You Tube
Port of Call
Lou Guldemond
Q-Bus
Let's Swing
De Burcht
Niek de Bruijn
De Twee Spieghels

Werfpop met weer- en muzikale-extremen

Werfpop in de Leidse Hout heeft iets met water, twee jaar geleden was het droog maar het veld was een moeras, vorig jaar begon het met regen en klaarde het later op en dit jaar was het aanvankelijk veel te heet en het eindigde dan ook met een flink onweer.
Maar de sfeer was goed en de muziek, laten we zeggen afwisselend. Het begon met Ethereal, winnaar van de publieksprijs tijdens de voorronden van Werfpop. Prima melodische metal en het publiek was gelijk wakker.

Het publiek had overigens wel de schaduw opgezocht aan de randen van het festivalterrein zodat The Hilton Halo, een nieuwe Leidse band een set met een soort lichtsymfonische rock, voor een 'leeg' veld speelde. Of het daardoor kwam of door de pakken die de heren droegen bij 35 graden op het podium of omdat een half uur echt te kort is om helemaal op gang te komen, geen idee. Maar het optreden kon niet echt overtuigen, hoewel het hier een stel goede muzikanten betreft, daar lag het niet aan.

Inmiddels werd het steeds drukker (uiteindelijk 20.000 bezoekers volgens de organisatie) en werden plekjes in de schaduw schaars. Gelukkig is er dan nog altijd het bijprogramma in het muziekpaviljoen bij het Theehuis, vlak naast het festivalterrein. Meer bomen, minder publiek en een koel briesje over de vijver maakten het daar een stuk aangenamer. Daar speelde Pam MacBeth, de Amerikaanse (Nashville) country zangeres uit Sassenheim met haar band een prima set onvervalste country. Hé, wie zit daar achter de keyboards? Inderdaad, Frans Heemskerk, laatste tijd al vaker gezien in allerlei combinaties.

Terug op het festivalterrien speelde daar G.O.T.V., de winnaar van de juryprijs van de Werfpop voorrondes. Jonge Leidse band die (terecht) helemaal in de lift zit, met een eigen, orgineel geluid. Voor dit optreden hadden ze speciaal een blazerssectie ingezet, mooie toevoeging.

Daily Bread is een interessant trio uit Friesland dat garage dance speelt. Drums, bas en Philicorda/zang, een minimale bezetting met een maximaal effect. Wat een beetje ontbrak was de variatie, je wilt toch niet altijd jam op je boterham, maar soms toch ook gewoon kaas?

Het leuke aan Werfpop dat de programmering behoorlijk heftig is, maar dat er altijd plaats is voor een moment van schijnbare rust. Zoals het optreden van Shirma Rouse, soul, funk, jazz met vette grooves, een stevige blazerssectie en mooie zang. Zomerse muziek op een tropisch festival!

Tijd voor wat verkoeling bij het muziekpaviljoen bij het Theehuis waar Bas Paardekooper een set zompige bluesrock speelt. Veel interessanter dan de spierballenblues die we vorig jaar bij Zoetermeer Blues van hem zagen.

Leukste verrassing van dit festival was Go Back to The Zoo, veel van gehoord, maar nog nooit live gezien. En dat werd tijd want het is een regelrechte aanrader! Niet makkelijk in een hokje te plaatsen, een soort Britpop ondergesneeuwd onder Velvet Underground en Tsjechov. Binnenkort op Waterpop en Lowlands, ga ze zien.

Ondertussen wordt het tijd om wat te eten en na een korte inventarisatie komt Toko Mini (notabene bij mij om de hoek en pas 1x geweest) als favoriet uit de bus. Overheerlijke sate met ondertussen prima muziek van JZZZZZP. Jumpjazz van de bovenste plank. De drummer was er niet bij, maar dat maakte het optreden er niet minder om.

Geen tegenvaller, want als je ergens niets van verwacht en het blijkt ook zo te zijn is het alleen maar een bevestiging, was Aux Raux de Luxe. Al eens eerder gezien als duo, maar nu met Malle Pietje en de Bimbo's was het niet veel beter. Goedkoop effectbejag, geen muzikale inhoud. Laat je broek maar zakken!

En dan wordt het tijd voor de echte hardcore: Pestilence. Death Metal band van 1986 tot 1994 en heropgericht in 2008 en weer helemaal back to life. Prima in zijn soort, maar je moet er wel van houden....

.... dus terug naar de muziektent voor de Little Boogie Boy Blues Band, ontspannen blues, zoals alle optredens in het muziekpaviljoen. Lekker genieten, hoewel de eerste donkere wolken zich boven Leiden verzamelen.

Grote publiekstrekker is natuurlijk Moke, vorig jaar speelden ze nog op het dak van het station in Leiden, nu een uur lang op Werfpop. Groot succes en terecht, maar de lucht werd steeds donkerder en het voorspelde onweer leek op komst.

Via het muziekpaviljoen met nog een klein stukje van het Rob Baars Collective was het nu echt tijd om naar huis te gaan. De Jeugd van Tegenwoordig, The Subs en de Chris Koenen Band daardoor gemist, maar even over negenen brak het noodweer los boven Leiden.
Maar om het toch positief af te sluiten: Werfpop is een geweldig gezellig festival met een breed muzikaal scala en er zijn altijd verrassende bands.

LINKS:
Ethereal
The Hilton Halo
Pam MacBeth
G.O.T.V.
Daily Bread
Shirma Rouse
Bas Paardekooper
Go Back to The Zoo
JZZZZZP
Aux Raux de Luxe
Pestilence
Little Boogie Boy Blues Band
Moke
Werfpop
Leidse Hout

Moke op het station

Zaterdag was de vierde en laatste dag van het NS Try Out Festival, tijd om flink uit te pakken dus. Met Moke boven de hoofdingang van Leiden Centraal. Een soort Rooftop Concert dus voor een volgepakt Stationsplein. Ook dit optreden duurde weer kort, maar voor mensen was dit een leuke manier om Moke eens live te zien. De signeersessie achteraf in de stationshal duurde aanmerkelijk langer, mensen stonden in de rij om Moke's nieuwste cd te kopen.

Ondertussen traden op het Stationsplein de Droomdenkers op in het kader van Kunst op een Kistje, ook onderdeel van het festival. Theatrale rap/slampoetry uit Leiden, een leuke afwisseling van het standaard rapgebeuren.
Het Try Out Festival bestond uit ruim 50 try outs, maar was natuurlijk zelf ook een try out. Een geslaagde try out, laat er maar meer komen!

LINKS:
NS Try Out Festival
Moke
Droomdenkers

Schollenpop in Scheveningen

Voor het vierde achtereenvolgende jaar gingen we naar Schollenpop. De lokatie is geweldig, net onder de haven op het Zuiderstrand van Scheveningen. Leuk voor de muzikanten: ze hebben direct zicht op de zee.
Het programma was veelbelovend, maar het weer liet een groot deel in het water vallen. Het Bands on the Runstage woei in de nacht van donderdag op vrijdag door een windhoos in de haven en was een total-loss. De 8 bands die daar zouden spelen (o.a. So What, Kern Koppen, Pitch Blond en Kangaroo Dynasty) werden gecancelled. Gelukkig bleef er op de Mainstage nog genoeg te genieten over.

Het festival werd geopend door Skirt, die hier vanwege het winnen van de BeachBattle 2008 mochten aantreden. De vaste bassist had zijn vakantie al geboekt en kon er niet bij zijn, maar zijn vervanger (Jaap) deed het uitstekend. Sowieso een goede band met originele rocksongs en een geweldige zanger, die behalve de tamboerijn geen instrumenten bespeelde. Een echte zanger dus, geen muzikant die ook wel kan zingen. Het gebruik van acoustische gitaren en mondharmonica zorgden voor een (ver)nieuw(end) geluid. De BeachBattle heeft hun ook 3 dagen studiotijd opgeleverd, kan interressant worden. Jammer dat het nog zo rustig was, Skirt is een echte festival aanrader.

The Girls waren de volgende band die een groot deel van hun eerste cd speelden die 18 augustus uitkomt: We Make Love Not Songs. Catchy songs, maar soms een beetje voorspelbaar. Maar het enthousiasme van de band maakte alles goed. 15 augustus staan ze op Lowlands, als je daar dan bent zeker gaan kijken! Liedjes als All I want is You en Best Shot beloven wat voor de nieuwe cd.

Tot zover ging alles goed, maar toen kwam Shane Shu op het podium. Allereerst sloegen alle stoppen door, maar toen ze eindelijk konden spelen bleek het een fiasco. Schollenpoppers van het eerste uur spraken er ook schande van. Dit hoort niet thuis op een hard rock feest.

Daarna ging het gelukkig weer beter met de Belgische band Mintzkov. Recht toe recht aan, zonder overbodige poespas. Ondertussen begon het ook behoorlijk druk te worden op het Scheveningse strand, het publiek wist waar het voor kwam. Hun laatste cd is alweer ruim een jaar oud, zo te horen wordt het weer tijd voor een nieuwe.

Bij het optreden van Voicst was er geen doorkomen meer aan op het strand, en terecht. We kenden ze wel, maar hadden ze nog nooit live gezien. Een professionele band, die zich zelfs niet uit het veld laat slaan als tijdens één nummer 3x de stroom uitvalt.

Voor dit optreden hadden ze een blazerssectie meegenomen met 2 baritonbasaxofonen en een trompet. Met z'n achten maakten ze er een wervelende show van.

Een geïnspireerd optreden. In wisselende bezettingen. Ook met twee of drie man op het podium vlogen de vonken er van af.

Tegen het eind van het speterende opotreden, begon het ook daadwerkelijk te spetteren. Maar dat deed aan dit optreden niets af. Klasse!

Daarna was het de beurt aan Moke die zoals verwacht een geweldig optreden neerzette, maar helaas kwam de regen halverwege hun optreden met bakken uit de hemel. En omdat er op een strand weinig plek is om te schuilen was dat voor een deel van het publiek reden om voortijdig te vertrekken. Wij gingen zelf wat eten in de haven van Scheveningen in de hoop dat het daarna zou opklaren, maar toen dat niet zo bleek te zijn, hebben we de rest van het programma maar gelaten voor wat het was. Jammer, want Agnostic Front en Epica hadden we nog wel willen zien.
Schollenpop is al 12 jaar een hard rock festival met een retro uitsmijter (dit jaar Hawkwind). De sfeer is er altijd gemoedelijk en het publiek divers. Enerzijds loopt half Scheveningen uit voor Schollenpop, anderzijds komen er fans vanuit het hele land voor bepaalde bands.
Jammer dat de organisatie dit jaar koos voor een wat commerciëlere opzet met daar eigenlijk niet passende bands als Shane Shu en Van Dik Hout. Volgend jaar gewoon weer (hard) rocken. En wat minder wateroverlast hopelijk. Maar we hebben 5 geweldige bands gezien, dus al met al toch een zeer geslaagd festival.
Achteraf hoorden we dat de laatste drie bands (Van Dik Hout, Epica en Hawkwind) niet eens meer hebben gespeeld.

LINKS:
Skirt
The Girls
Shane Shu
Mintzkov
Voicst
Moke
Schollenpop